“Olma ihtimali bile yüreklere dehşet saçan konserdir..” diye yazmış bir arkadaş forumların birinde.
Bizim grafiker de öyle düşünüyor. Annesinden yüz YTL çarpmış konser biletini alabilmek için. Dedim “Yapma etme yazıktık parana” Canın gürültü istiyorsa o kolay, yok illa ki metal diyorsan mutfaktan
kap kacak ayarlarız, tangırdatırız, kesmedi, sanayiye gidersin mesela. Kaportacı Hamdi usta var, söyle sana gürültünün alasını çıkartır.” Vazgeçiremedim, bağıra bağıra gitti o para...
Üçüncü defa geliyorlarmış Türkiye’ye. Çocuklarına anlatacağı bi şeyler olsunmuş. Ne anlatacak; “Evladım, sene ikibinsekiz , metallice 3. defa Türkiye’ye geliyor, tarihi bir olay yani, gittik izlemeye, bi gürültü bi gürültü sormayın, mest olduk”
Yeni nesil bir acayip diyeceğim ama geçmişte çok daha fazla insan gelmiş bu konserlere, diyemiyorum.
Böyle bir konsere gitmek bana fazlasıyla manasız geliyor. Üzerine para verilse gitmeyeceğim konsere insanlar 250 dolar verip gidebiliyor.
Üstelik bu şeyin popüler kültürün bir ürünü olduğunu söyleyen o kadar çok insan var ki… Hani diyeceğim, aykırı bir şeydir, farklıdır falan ama değil. (bakınız anlamaya da çalışıyorum)
“Abi sen şimdi Ferdi Tayfur konseri olsa gitmez miydi?” dedi. “Yok“ dedim ”10 sene önce dinlerdim, kasetlerinin serisini yapmıştım, hayranıydık falan ama yine de de bir konser için bu kadar para vermem.”
Vermem,
Verilmez yani.
Yerine daha güzel şeyler yapılabilir.
Gürültüsüzünden...
Tavır
Ne demeli şimdi bu tavrına?
Dünü sildin, birşey komadın yarına.
Saklanıp bir cümlenin ardına
Koca bir sayfayı yok ettin.
Kolay giden kolay mı gelir sandın?
Doğruları yıkıp bir yanlışa yaslandın.
İyiydin, hastın, koçtun, aslandın.
Ne oldu da çakalda çark ettin?
Dünü sildin, birşey komadın yarına.
Saklanıp bir cümlenin ardına
Koca bir sayfayı yok ettin.
Kolay giden kolay mı gelir sandın?
Doğruları yıkıp bir yanlışa yaslandın.
İyiydin, hastın, koçtun, aslandın.
Ne oldu da çakalda çark ettin?
Yanlışı Görmek Ama Doğruyu Kaçırmak
Türk filmlerinin vazgeçilmez sahnesidir:
Kadın erkeği başka bir kadınla görür, zaman, mekan şartlar vs her şey erkeğin aleyhinedir, öyle görünen şey her ne kadar öyle olmasa da, kadın erkeği yanlış anlar, ve koşarak ve üstüne ağlayarak orayı terk eder. Erkek bir dakika açıklayabilirim; dese de buna fırsat vermez, bir anda tüm geçmişiyle beraber erkeği hayatından çıkarmaya karar verir. Filmin sonuna kadar erkek kadına derdini anlatmak için yırtınır, kadın da anlamamak için elinden geleni yapar. Ve filmin son sahnesinde kadınla erkek bir deniz kenarında ağır çekimde birbirlerine doğru koşarlar. Biz de bütün bir filmi bunların barışması için dua ederek geçirmiş oluruz. Barışırlar film biter. Zira geçmişteki iyi hatıraların, konuşmaların, yaşananların, güzel sözlerin mutlu mesut günlerin bir cazibesi yoktur.Kimse iki aşığın el ele kol kola çayırlarda sekmesine, yuvarlanmasına, mum ışığı altında romantik romantik birbirlerinin gözlerine bakarak yemek yemelerine, güvercinlere yem atmalarına, ya da dizine başını koyan sevgilisinin kafasındaki bitleri temizlemesine para vermez.Gerçek hayatta da bu böyledir. Bir dostunuz sizi yanlış anladığında onun için tek cazibe merkezi kendi yanlış anlamasıdır. Geçmişte sizin hakkınızdaki düşünceleri, değeriniz insanlığınız ya da iyi olan her şey, mavi çöp poşetine konup kapı dışına bırakılır. Artık beyni sizin hakkınızda bin çeşit kötü senaryo üretir ve mutlaka bunlardan birine inanırlar. Hangisine inandıklarının da bir önemi yoktur.Çünkü genelde iyilik her insanda olması gereken bir meziyet sıradan bir davranış kalıbı gibi karşılandığı için sizin geçmişte “onun gözünde” iyi olmanızın pek de bir önemi yoktur. Onu cezbeden sizin son yaptığınız şeydir. Beyin bunu gördükten sonra geçmişi resetler. Artık bütün düşünce kalıpları sizin son davranışınızın üzerine yoğunlaşır. Çünkü siz artık sıradan değilsinizdir. Bir hata yapmışsınızdır ve geçmişteki “iyi ve makul” şey çoktan unutulmuş, yerine “koynunda beslenen yılan” gösterime girmiştir. Filmin sonunda ya yılanın başı ezilecek ya da yanlış anlama düzelecek ki film bitecek. Her iki durumda da iyi ve makul olana kimse yatırım yapmayacak.Siz dört yanlışın bir doğruyu götürdüğünü düşünüyorsanız yanılıyorsunuz – o sadece sınavlarda olur- gerçek hayatta bir tek yanlış ya da yanlış anlama –bile- bütün doğruları vidanjör gibi emer, dozer gibi kürür atar.Ve bu durumun da iç dünyadaki rahatlaması, bahanesi de her zaman aynı klişedir “Onu yanlış tanımışım”. Ve bu kocaman bir yalandır. Evet insanlar bazen kendilerini saklayabilirler ama genel olarak bir çok doğrusunu gördüğünüz, bunun için onu sevdiğiniz, konuştuğunuz ve arkadaşlığınızı da belli bir süre sürdürdüğünüz birisi için, bir davranışıyla “onu yanlış tanımışım” moduna geçiyorsanız, ya bir çocuk kadar safsınız ya da sadece kendinizi kandırıyorsunuzdur.Zira iyilikle kötülük yan yana durmaz. Siz çok iyiyseniz kötü birisiyle arkadaş olmanız taviz vermediğiniz sürece mümkün değildir.Kaldı ki insanlar ne tam iyidir ne de tam kötüdür.Çok iyi bir insanın bile bir zaafı, bir zayıf tarafı vardır. Ki –kusursuz dost arayan, yalnızlıkla dost olur.
Kadın erkeği başka bir kadınla görür, zaman, mekan şartlar vs her şey erkeğin aleyhinedir, öyle görünen şey her ne kadar öyle olmasa da, kadın erkeği yanlış anlar, ve koşarak ve üstüne ağlayarak orayı terk eder. Erkek bir dakika açıklayabilirim; dese de buna fırsat vermez, bir anda tüm geçmişiyle beraber erkeği hayatından çıkarmaya karar verir. Filmin sonuna kadar erkek kadına derdini anlatmak için yırtınır, kadın da anlamamak için elinden geleni yapar. Ve filmin son sahnesinde kadınla erkek bir deniz kenarında ağır çekimde birbirlerine doğru koşarlar. Biz de bütün bir filmi bunların barışması için dua ederek geçirmiş oluruz. Barışırlar film biter. Zira geçmişteki iyi hatıraların, konuşmaların, yaşananların, güzel sözlerin mutlu mesut günlerin bir cazibesi yoktur.Kimse iki aşığın el ele kol kola çayırlarda sekmesine, yuvarlanmasına, mum ışığı altında romantik romantik birbirlerinin gözlerine bakarak yemek yemelerine, güvercinlere yem atmalarına, ya da dizine başını koyan sevgilisinin kafasındaki bitleri temizlemesine para vermez.Gerçek hayatta da bu böyledir. Bir dostunuz sizi yanlış anladığında onun için tek cazibe merkezi kendi yanlış anlamasıdır. Geçmişte sizin hakkınızdaki düşünceleri, değeriniz insanlığınız ya da iyi olan her şey, mavi çöp poşetine konup kapı dışına bırakılır. Artık beyni sizin hakkınızda bin çeşit kötü senaryo üretir ve mutlaka bunlardan birine inanırlar. Hangisine inandıklarının da bir önemi yoktur.Çünkü genelde iyilik her insanda olması gereken bir meziyet sıradan bir davranış kalıbı gibi karşılandığı için sizin geçmişte “onun gözünde” iyi olmanızın pek de bir önemi yoktur. Onu cezbeden sizin son yaptığınız şeydir. Beyin bunu gördükten sonra geçmişi resetler. Artık bütün düşünce kalıpları sizin son davranışınızın üzerine yoğunlaşır. Çünkü siz artık sıradan değilsinizdir. Bir hata yapmışsınızdır ve geçmişteki “iyi ve makul” şey çoktan unutulmuş, yerine “koynunda beslenen yılan” gösterime girmiştir. Filmin sonunda ya yılanın başı ezilecek ya da yanlış anlama düzelecek ki film bitecek. Her iki durumda da iyi ve makul olana kimse yatırım yapmayacak.Siz dört yanlışın bir doğruyu götürdüğünü düşünüyorsanız yanılıyorsunuz – o sadece sınavlarda olur- gerçek hayatta bir tek yanlış ya da yanlış anlama –bile- bütün doğruları vidanjör gibi emer, dozer gibi kürür atar.Ve bu durumun da iç dünyadaki rahatlaması, bahanesi de her zaman aynı klişedir “Onu yanlış tanımışım”. Ve bu kocaman bir yalandır. Evet insanlar bazen kendilerini saklayabilirler ama genel olarak bir çok doğrusunu gördüğünüz, bunun için onu sevdiğiniz, konuştuğunuz ve arkadaşlığınızı da belli bir süre sürdürdüğünüz birisi için, bir davranışıyla “onu yanlış tanımışım” moduna geçiyorsanız, ya bir çocuk kadar safsınız ya da sadece kendinizi kandırıyorsunuzdur.Zira iyilikle kötülük yan yana durmaz. Siz çok iyiyseniz kötü birisiyle arkadaş olmanız taviz vermediğiniz sürece mümkün değildir.Kaldı ki insanlar ne tam iyidir ne de tam kötüdür.Çok iyi bir insanın bile bir zaafı, bir zayıf tarafı vardır. Ki –kusursuz dost arayan, yalnızlıkla dost olur.
Fenerbahçe
Şimdi buradaya ne yazsam bu sevinci anlatamam.
Galatasaraylılar Chelsea'yi uğurlasınlar atık.
Fenerbahçe marşıyla...
Galatasaraylılar Chelsea'yi uğurlasınlar atık.
Fenerbahçe marşıyla...
Bir Paris Hilton'umuz Eksikti
Hava alanında yumruk yumruğa, mikrofon kafaya, kamera miğdeye bir kavga. Kameremanlar ve magazin muhabirleri birbirine girmiş. Kavganın tam ortasında bir adam. bunları ayırmaya çalışan bir kaç güvenlik görevlisi. Hadiseyi canlı canlı stüdyoya bildiren ve bu arda üzerine doğru gelen kavgadan kaçmaya çalıan bir muhabir.
Ve kavgayı soğuk kanlılıkla izleyen leopar desenli şapkanın altındaki bir çift göz.
Velhasılı kelam -uzun lafın kısası deniyor-, Hilton Türkiye'ye geldi. ..
Başımız göğe erdi mi diye kontrol ettim, ermemiş.
Bu ülkede laiklik tehlikede değil. Türbanlılar üniversite kapısından kovulmuyor. İşten çıkartmalar yok, ekonomi gün be gün batmıyor, aksini söyleyeni döverim. Kalemimle...
Bu ülkenin ne satılan toprağı ne de batan itibarı var.
En son ne olmuştu, hangi büyük siyasi ya da sosyal problemde bu kadar ilgi alaka, hırs, kavga ve tantana gördük.
Yani en azından bu kadar sahici...
Ben bilmiyorum, biliyorum diyeni de hatun kişinin içinde olduğu jüriye havale ediyorum.
Ve kavgayı soğuk kanlılıkla izleyen leopar desenli şapkanın altındaki bir çift göz.
Velhasılı kelam -uzun lafın kısası deniyor-, Hilton Türkiye'ye geldi. ..
Başımız göğe erdi mi diye kontrol ettim, ermemiş.
Bu ülkede laiklik tehlikede değil. Türbanlılar üniversite kapısından kovulmuyor. İşten çıkartmalar yok, ekonomi gün be gün batmıyor, aksini söyleyeni döverim. Kalemimle...
Bu ülkenin ne satılan toprağı ne de batan itibarı var.
En son ne olmuştu, hangi büyük siyasi ya da sosyal problemde bu kadar ilgi alaka, hırs, kavga ve tantana gördük.
Yani en azından bu kadar sahici...
Ben bilmiyorum, biliyorum diyeni de hatun kişinin içinde olduğu jüriye havale ediyorum.
Çivi Gibi
Senden kalan tek hatıra
Üç satırlık bir şarkı;
Bir satırında gözlerin gelir aklıma,
Bir satırında aklım çıkar yokluğunda,
Ki çaresizliğim "çivi gibi" yazılı son satıra....
Üç satırlık bir şarkı;
Bir satırında gözlerin gelir aklıma,
Bir satırında aklım çıkar yokluğunda,
Ki çaresizliğim "çivi gibi" yazılı son satıra....
mendil-enci
Dün akşam istanbul formunun buluşmasına katılmak için terasa giderken odakulenin koridorunda merdivende mendil satan bir teyze elindeki mendili bize doğru uzatıp: "Bir ekmek parası" dedi?
Dilenmenin bir başka versiyonu, mendil.
Bu karşınızdakine yumşamanızı sağlıyor; öyle ya dilenmiyor, sadece birşeyler satmaya çalışıyor diye düşünüyorsunuz.
Ayrıca burnunuza kadar mendili uzatıp sizi taciz edene karşı"aman kurtulayım şundan şeklindeki ruh halinize" hitabeden bir kılıf...
İnsan çocuk satıcılara üzülüyor, ama ya bunları hangi kategoriye koyacağız?
Gerçekten ihtiyacı olduğunu nasıl anlayacağız. koynunda falan bir tomar para çıkmayacağı ne mağlum..
O k
adar çoklar ve o kadar rahatlar ki...
Dilenmenin bir başka versiyonu, mendil.
Bu karşınızdakine yumşamanızı sağlıyor; öyle ya dilenmiyor, sadece birşeyler satmaya çalışıyor diye düşünüyorsunuz.
Ayrıca burnunuza kadar mendili uzatıp sizi taciz edene karşı"aman kurtulayım şundan şeklindeki ruh halinize" hitabeden bir kılıf...
İnsan çocuk satıcılara üzülüyor, ama ya bunları hangi kategoriye koyacağız?
Gerçekten ihtiyacı olduğunu nasıl anlayacağız. koynunda falan bir tomar para çıkmayacağı ne mağlum..
O k
adar çoklar ve o kadar rahatlar ki...
Kaldırım Kenarı
Rüzgarı görmek gibi suretin,
Bir dalgaya yazılmış gelişin
Elbet bir dalgayla gidersin
Sen, ümidi besler hayali aç bırakır da gidersin.
Sözün kaldırım kenarı gibi
Düşen ölmez elbet ama
Kırılan kalbi olur.
Gelen de sen gibi, aratmaz seni
Kaç doğru askıya asmak gerek
Bu yalancı elbiseni....
Bir dalgaya yazılmış gelişin
Elbet bir dalgayla gidersin
Sen, ümidi besler hayali aç bırakır da gidersin.
Sözün kaldırım kenarı gibi
Düşen ölmez elbet ama
Kırılan kalbi olur.
Gelen de sen gibi, aratmaz seni
Kaç doğru askıya asmak gerek
Bu yalancı elbiseni....
Kadınlarda Erkekleşme Merakı ya da Nerede O Eski "Melekler"
Bir kadına melek olduğunu söylemek yapılabilecek en güzel iltifatlardan biridir. Ya da en azından bugün, “melek” kelimesi Türkçede, sıradan, soğuk ve şekilsiz kelimelerden biri olana kadar böyleydi.
Çünkü Ahmet Haşim’in anlatımına “göre”* “Melek, edebiyatımızda mavi gözlerli, sarı saçları ve uzun beyaz entarisiyle bir kadın tasvirine karşılık gelir. Batı sanatında ise topuklarına kadar inen lepiska saçları, büyük güvercin kanatları ve mahcup bir tebessümle genç kız suretidir.”
Herhalde bugün bu tanımı yapabilecek birilerini bulmak pek de mümkün görünmüyor. Zira Çelik de değişti kadınlar da…
Zihinleri erkenden bulandırmadan A. Haşim’den kavramın neden değiştiğini öğrenelim önce. “Kadın saçları, berber makasıyla kısalıp, eteklerinin yarısı da terzi nefesiyle uçarak dizleri çıplak bıraktığı günden sonra melek, birden mazinin silik şekilleri arasına düşmüştür.” “Haydaa! Adam da neye takmış.” demeyin, henüz sözlerini bitirmedi; “Şeytani bir alevin temasıyla taraf taraf ateş kırmızılığına boyanan muasır kadın çehresi yanında, uzun sarı saçlı ve mavi gözlü “melek” artık aptal bir halayık çehresinden daha fazla cazip değil.” Haşim’in döneminde yaşlıları açlık, gençleri ise aşk öldürürmüş. Tabi intihar eden gençlerin çok büyük bir kısmını erkekler teşkil ediyormuş.
Bugün bu oranın tersine dönmesinin nedenleri arasında meleklerin azalmasının payı hiç az değil. Kadınlar neden böyle hazin bir değişimi seçti dersiniz. Gelin yine bunun cevabını üstattan dinleyelim. “Altın gözlerin tılsımını ve mercan dudakların ateşini, bir kâğıt çantaya, mürekkepli bir kaleme ve bir muşambalı pardösüye değişen (tabi şimdi Nişantaşı’ndaki mağazaların vitrinlerindeki çantalarla kıyaslanamaz o zamanın çantaları, haliyle kalem de yerini tektaş yüzüğe bıraktı, kadınlar için elbise tutkusu pardösüden ibaret değil artık ama verilmek istenen mesaj için yeterli örnekler) modern kadınla beş on dakika, biraz yakından konuşmak erkekleşme merakının kendine ne kadar pahalıya malolduğunu anlamaya kâfidir.
Haşim’in kastettiği erkekleşme merakını biraz açmak gerekirse, daha fazla özgürlük ve güç isteği demek sanırım yanlış olmaz. Kadından kasıt da “iş kadınları” daha ziyade. “Erkeği seve seve ölüme yollayacak derecede cinsi bir üstünlük ve güce sahip olan kadının erkeğe, yani kendi esirine eşit olmak ve benzemek için yaptığı o bütün mezbuhane (boğazlanır gibi) gayretin sebebi delilikten başka ne olabilir?” diye soruyor üstat.
Kendi asli gücünü fark edemeyen kadının, asla başat aktör olamayacağı bir alandaki güç arayışları aslında onu daha da güçsüz yapmıyor mu? Değilse Deniz Akkaya gibi bu asli gücün tüm unsurlarına fazlasıyla sahip bir kadının erkeğinden dayak yiyecek kadar acziyete düşmesi başka nasıl açıklanabilir ki?
Feminist mantık erkeğe hizmet ediyor diyecek kadar insafsız değilim ama kadınlara da hizmet ettiğini söylemek saftiriklik olurdu. Günümüz kadınlarını tanımlamaktan çok uzak bir sıfat olan melek ise eski Türk filmlerinde kalan bir replikten ibaret artık.
HiS
Çünkü Ahmet Haşim’in anlatımına “göre”* “Melek, edebiyatımızda mavi gözlerli, sarı saçları ve uzun beyaz entarisiyle bir kadın tasvirine karşılık gelir. Batı sanatında ise topuklarına kadar inen lepiska saçları, büyük güvercin kanatları ve mahcup bir tebessümle genç kız suretidir.”
Herhalde bugün bu tanımı yapabilecek birilerini bulmak pek de mümkün görünmüyor. Zira Çelik de değişti kadınlar da…
Zihinleri erkenden bulandırmadan A. Haşim’den kavramın neden değiştiğini öğrenelim önce. “Kadın saçları, berber makasıyla kısalıp, eteklerinin yarısı da terzi nefesiyle uçarak dizleri çıplak bıraktığı günden sonra melek, birden mazinin silik şekilleri arasına düşmüştür.” “Haydaa! Adam da neye takmış.” demeyin, henüz sözlerini bitirmedi; “Şeytani bir alevin temasıyla taraf taraf ateş kırmızılığına boyanan muasır kadın çehresi yanında, uzun sarı saçlı ve mavi gözlü “melek” artık aptal bir halayık çehresinden daha fazla cazip değil.” Haşim’in döneminde yaşlıları açlık, gençleri ise aşk öldürürmüş. Tabi intihar eden gençlerin çok büyük bir kısmını erkekler teşkil ediyormuş.
Bugün bu oranın tersine dönmesinin nedenleri arasında meleklerin azalmasının payı hiç az değil. Kadınlar neden böyle hazin bir değişimi seçti dersiniz. Gelin yine bunun cevabını üstattan dinleyelim. “Altın gözlerin tılsımını ve mercan dudakların ateşini, bir kâğıt çantaya, mürekkepli bir kaleme ve bir muşambalı pardösüye değişen (tabi şimdi Nişantaşı’ndaki mağazaların vitrinlerindeki çantalarla kıyaslanamaz o zamanın çantaları, haliyle kalem de yerini tektaş yüzüğe bıraktı, kadınlar için elbise tutkusu pardösüden ibaret değil artık ama verilmek istenen mesaj için yeterli örnekler) modern kadınla beş on dakika, biraz yakından konuşmak erkekleşme merakının kendine ne kadar pahalıya malolduğunu anlamaya kâfidir.
Haşim’in kastettiği erkekleşme merakını biraz açmak gerekirse, daha fazla özgürlük ve güç isteği demek sanırım yanlış olmaz. Kadından kasıt da “iş kadınları” daha ziyade. “Erkeği seve seve ölüme yollayacak derecede cinsi bir üstünlük ve güce sahip olan kadının erkeğe, yani kendi esirine eşit olmak ve benzemek için yaptığı o bütün mezbuhane (boğazlanır gibi) gayretin sebebi delilikten başka ne olabilir?” diye soruyor üstat.
Kendi asli gücünü fark edemeyen kadının, asla başat aktör olamayacağı bir alandaki güç arayışları aslında onu daha da güçsüz yapmıyor mu? Değilse Deniz Akkaya gibi bu asli gücün tüm unsurlarına fazlasıyla sahip bir kadının erkeğinden dayak yiyecek kadar acziyete düşmesi başka nasıl açıklanabilir ki?
Feminist mantık erkeğe hizmet ediyor diyecek kadar insafsız değilim ama kadınlara da hizmet ettiğini söylemek saftiriklik olurdu. Günümüz kadınlarını tanımlamaktan çok uzak bir sıfat olan melek ise eski Türk filmlerinde kalan bir replikten ibaret artık.
HiS
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)