Yol Hikayeleri etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Yol Hikayeleri etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Otobüs Yoculuğu Sendromu. Volume 1


Fark ettiğimde artık çok geçti. Marmaris Denizli arasındaki üç buçuk saatlik yolu Pamukkale Turizmin o  küçük ve aslında servis otobüsü olarak kullanılan otobüslerinde geçirecektim. Üstelik cam kenarı değil de koridorda.  “Otobüs yolculuğu sendromum” hortluyordu ve benim bunu önlemem için yapacak hiçbir şeyim yoktu: bileti almıştım bir kere.

Eğer 2 saatten fazla yolculuk yapacaksanız bu ucube taşıta asla binmeyin, onun yerine bir traktör römorkunda seyahat edin daha az sallanırsınız.  Midemle akciğerimin yer değiştirdiğini ve böbreklerimin de o arada kendine kaçacak delik aradığı bu yolculukta,  camdan etrafa bakıp bu talihsizliğimi unutturabilecek bir şansım bile yoktu. Koridor tarafında oturmanın en çekilmez yanı gelip geçenin size değmesidir. Bu konuda muavinin olağanüstü gayretlerini taktir etmeden geçemeyeceğim.
Sanki büyük otobüsteymiş gibi servise çıktı. Önce “ne içersiniz” faslı, -hayır Starbucks’tayız da dark espresso isteme seçeneğim mevcut sanki, kıytırık bir sallama çay, üçü bir arada, en ucuzundan meyve suyun var, ki markasını da görüyorum. -  Bütün bu içecekleri birer kez dolandırıyor otobüste. Sonra çöpleri toplama faslı, arada bir kaptana özel servis derken, sol omzumla sol bacağım ha bire diz ve kol darbelerine maruz kalıyor.
Bu arda “neden bu kadar popüler bu hanım kızımız” diye Pucca’nın ilk kitabını da okumak için yanıma almıştım.  Allahtan kitap dikkat gerektirecek kadar mühim bir eser değil. Hatta bu günlükler için “Eser” kelimesi bile şaheser mesabesinde bir tanımlama olurdu. Sıradan, fazlasıyla vıcık vıcık, zeka yoksunu şirinlikler de mizah olarak size yutturulmaya çalışılmış.  Peki onu bu kadar popüler yapan ne derseniz; İflah olmaz merakımız ve bir hanım kızdan beklenemeyecek kadar arsızlaşmış bir dil ve anlatım. Evet, hakkını vermek gerekirse arada ilişkilere dair çok sağlam tespitleri var ama sorun şu ki bu kadar ahlaksızca bir ilişki yaşayacaksanız karşınızdaki kişiyi bu kadar önemsemenin de bir anlamı yok. Boş şeyler.

Denizli'nin Kale ilçesinde mola veriyoruz.  Ben şu yol bir an önce bitse de kurtulsam diye düşünürken kaptan bize acımış olmalı ki petrol istasyonundan bozma bir tesiste durdu. İçinde çiklet ve bisküviden başka bişey olmayan bir büfe, birkaç parça hediyeliğin olduğu tezgahlar (isim tireni, kolye, bileklik ve şaşı bakan koyun heykelcikleri –kabul ediyorum koyunlar öyle şaşı şaşı çok sempatikti-) ve kamyoncu lokantasını andıran bir restaurant.  
Tesisin tek güzel tarafı hala 50 kuruşa çay veriyor olmaları, üstelik wc için de para ödemiyorsunuz. Buranın sahipleri ya çok az kazanıyor ya da yolcuyu yolmayı bilmeyecek kadar naif insanlar. Yoksa daya karbonatlı çayı ardından wc ye zor düşsün arkadaş, bi de ondan para al.  
Çayımı içip bu naiflikleri kutlayarak otobüse doğru yol alıyorum. Ama o da ne; otobüs yok. Acaba anons yapıldı da ben mi duymadım. Yok canım, geldiğimizde anons olmadı ki mola bittiğinde olsun. Hem ne diyecekler; “Marmaris – Denizli seferini yapan pardon sefer dedimse lafın gelişi- yollarda eziyet çeken Pamukkale Turizmin sayılı yolcuları;  mola süreniz dolmuştur maalesef. Eziyet çekmek üzere otobüsteki yerlerinizi almanız rica olunur. Kalmak isterseniz de size hak verir bi sonraki Denizli otobüsüne kadar memnuniyetle misafir ederiz. Yolkenarı Dinlenme Tesisleri tez zamanda hayırlısıyla, kazasız belasız varmanızı temenni eder” mi?
Önce paniklesem mi acaba diye düşünüyorum, sonra bakıyorum etrafa tesisteki bazı yolcular bizim otobüsten ve benim aksime onlarda telaş eder bir hal de yok. Sakin sakin geziniyorlar.  Ben de durumu çaktırmadan otobüsü arıyorum. Tahmin edemediğim gibi tesisin araksına çekmiş otobüsü yıkıyorlar. Tabi bu arda bizim mola süresi 20 dakikadan yarım saate doğru hızla ilerliyor.

Denizliye ulaştığımızda 3 saatlik yol mola ve terminal beklemeleriyle 4 saati bulmuştu. Kendimi bir taksinin konforlu koltuğuna atıyorum. Huzur 10 dakikalık mesafede ve adına da otel diyorlar. 

Antakya Hatırası: Kalp Krizi, Halk Otobüsleri ve Asi'de Ölü Bir Koyun


Antakya’ya ne zaman gelsem mutlaka benim için “ilginç” ama Antakyalı için sıradan manzaralarla karşılaşmam pek ala mümkün olabiliyor. Mesela ben Hatay’a gelmeden önce Suriye’deki çatışmaların Antakya’da fena halde etkisinin olacağına kendimi inandırmış ve bu yüzden de biraz tereddütlü gelmiştim. Ama Türkiye’nin herhangi bir şehrinde duruma nasıl endişeyle, merakla, tedirginlikle bakılıyorsa burada o kadar normal karşılanıyor. Hatta ‘yuh yani’ denebilecek bir ilgisizlik, vurdumduymazlık, ‘aman sendecilik’ bile var, yer yer. Bir tek künefe fiyatları yükselmiş sanki. Bu yüzden de artık bütçemi etkilemesin diye künefelerimi sade yemeye özen gösteriyorum.

Antakya halkının mülayimliği, kaderciliği ya da adı her neyse şehre bi sakinlik bi dinginlik katıyor.  
Mesela, sokakta bi amca kalp krizi geçirmiş birkaç komşu dışında merak eden yok.
Durum o kadar normal ki insanlar bu olayı kanıksamanın ötesine geçmiş.
–Aşağıda anlatacağım olayların gerçek kişi ve kurumlarla birebir ilgisi vardır.-

Ambulansın tüm ekibi amcayı hayata döndürmek için çabalarken (Kalp masajı suni teneffüs vs.) ve amca dönemem dercesine direttikçe ekip daha bi hırsla –diyelim- amcayı hayata döndürmek için çırpınıyor.
Artık nasıl bi koşturmayla gelmişse ambulans, yolu ikiye böler gibi durmuş, bildiğiniz yarıya kadar kapatmış.

İşte o ana bir şey oluyor. Bir halk otobüsü geçmek istiyor ama otobüsün geçebileceği kadar bir boşluk yok. Ya geri gelip diğer sokaktan geçecek ya da bekleyecek.
Ama otobüs şoförü bunları yapmıyor. Onun başka planları var.  Otobüsten iniyor, polis çemberini –rahatlıkla ve bizim şaşkın bakışlarımız arasında- geçip hastanın başına kadar gidiyor. Ve amcayı hayata döndürmeye çalışan ekibe “Hocam ambulansı biraz kenara çeker misiniz” diyor. “Amca zaten yaşamış yaşayacağı kadar, kaderinde varsa ölür, sen yolu aç da biz sıramıza yetişelim bari” der gibi. . .
Şimdi merak etmişsinizdir, ekip amcayı bırakıp otobüs şoförünün hayati önemdeki(!) derdine çare oldu mu diye? Tabi ki bunu yapmadılar. Az önce çemberi geçmesine müsaade eden polis, şoförün koluna girip çemberin dışına çıkarıyor.


Söz Halk otobüslerinden açılmışken konu bu kadar kısa bir enstantaneyle geçiştirilemeyecek kadar mühim. Zira asi nehrinin batı yakasında toplu taşıma Halk otobüslerinin tekelinde. (Tabii 10 liranız varsa taksi de sizi şehrin istediğiniz yerine bırakabiliyor.)
Halk otobüslerinde yolculuk yapmak ise tam bir kâbus. Öncelikle gideceğiniz yere zamanında varamıyorsunuz, otobüs her durakta azami birkaç dakika bekleme hürriyetine sahip, canı isterse bu 5 dakikaya kadar çıkabiliyor.
Eğer bu sizin canınızı sıkmaya yetmiyorsa durak gözetmeksizin yolcuyu bulduğu yerde alma ya da canı istediği yerde bırakma gibi bir alternatif de mevcut.
20 dakikada varacağınız bir yere sizi 35 dakikada ulaştırma konforuna sahip halk otobüsleri best seller bir romanı bir haftada bitirebileceğiniz mükemmel bir yürüyen cafe. Tabi bozuk yollarda hoplaya zıplaya giderek kitap okuma zevkine sahipseniz.

Ben hala 15 gündür kaç numara hangi güzergahı kullanır çözememiş durumdayım.
Sebebi batı yakasında Köprü ile Primall Alışveriş Merkezi ya da Otogar arasında her sokaktan ayrı bir aracın geçmesi, bazen bu güzergahların sık sık çakışması ve her halükarda dolana dolana son durağa kadar varmanız. (15 günün sonunda pes edip kendimi okuduğum kitaba gömmeye karar verdim.)

Halk otobüslerinde yeterince çile dolduramadım derseniz mesai saati bitişini bekleyin. Ayakta yolcu kapasitesinin nasıl bir çırpıda aşıldığına, balık istifi gibi otobüse dizilmenize şahit olabilirsiniz. O kadar ki vitrin mankenlerini bile koysan o kalabalığa canlanıp isyan edebilirler. Ama işte mülayim Antakya halkı bu durumu birkaç oflayıp puflama dışında kabullenmiş görünüyor.   Öyle ki yemeğini otobüste yiyen de var, çocuğunun altını değiştiren de. Yine de internette yaptığım araştırmalarda konudan şikayetçi olan birkaç Antakyalı var. Halk otobüslerinin bu pervasızca dokunulmazlığını tek kooperatifle yapılan –rekabetsiz- taşımacılığa bağlıyorlar. Alternatifi olmadığı için bu kadar rahat davranabildiğini düşünüyorlar ki o tarafı bu yazının sınırlarını aşar.

Antakya güzel olduğu kadar ilginç de bir şehir. Bu sabah asi nehrinde 20 dakikakaya yakın yüzen ve gözden kaybolan koyun cesedinin benden başka kimsenin ilgisini çekmemiş olması bile nereden bakarsanız bakın bu şehrin kendine has durumuyla alakalı olduğunu düşünüyorum. Koyun cesedi gördüm diye anlattığım bir Antakyalı dostumun cevabı ise durumu özetliyordu: “O ne ki ben birkaç tane insan cesedi bile gördüm, ölmüş sonuçta n’apalım.”
N’apsak ki ben de bilemedim bak şimdi…

Eldiven


Anadolu’da çok temiz çok nezih lokantalar bulabileceğiniz gibi, bazen kimi şehirlerde yemek yiyebilecek bir tane yer bulmakta zorlanıyorsunuz.  Hele de o şehre yeni gelmişseniz, yabancıysanız; “Birader burada temiz bir lokanta var mı?” sorusunu soramıyorsunuz kimseye. Adamın eşref saatidir ters bir cevap verir, sonra al başına püsküllü belayı. “Lokantalarımıza pis dedi, vurun…” Bir anda ne olduğunu bile anlamadan kendinizi bir linç grubunun ortasında buluverirsiniz. Yani durum o kadar da kötü olmasa da insan ayıp olur diye soramıyor.

Yine böyle bir durumdayım. Caddelerde fellik fellik temiz bir tıkınma yeri arıyorum. Saatler sonra tam da ümidimi kaybetmiş perişan halde bir fastfoodcunun önünden geçerken gözlerim işte o aradığım manzaraya odaklanıveriyor.

 Üzerinde aşçı önlüğü başında külahı ve ellerinde lateks eldivenleriyle o aranıp da bulunamayan aşçı figürü arz- endam ediyor kapıda.

Ben çölde vaha görmüş bedevi gibi, daha sade bir dille anlatmak gerekirse –yeni açılmış mağzanın %80’lere varan indirimle sattığı ve birazdan bitecek olan teknoloji harikası ürünlerinden birini alabilmek için yemeden içmeden sabaha kadar mağza kapısında bekleyen ergenler gibi- kapıya saldırıyorum.  
Hemen en acilinden bir hamburger söylüyorum. Her ne kadar aç olsam da iflah olmaz titizliğim açlığıma el ense çekip meydan okuyacak kadar formunda. Siz açlıktan deyin ben titizliktendir o diye ısrar edeyim, öteki ‘neyse ney bana ne kardeşim’ desin, gözlerimi aşçıdan bir saniye bile ayıramıyorum.

Aşçımız eldivenli elleriyle hamburger köftesini atıyor, eldivenle ekmeği ikiye ayırıyor, malzemeyi çıkartıp hazırlıyor, köfteyi ekmeğin arasına koyuyor ve servis ediyor. Hep eldivenle.  

Ben bir yandan hamburgerimi büyük lokmalar halinde mideye yollarken, Anadolu’nun bu virane şehrinde böyle bir manzara, ne isteyebilirim daha diye şükrediyorum.

Ama mideme inen birkaç lokmadan sonra zihnime kan pompalanmış olacak ki gözümdeki perde bir anda iniyor ve kaçırdığım mini minnacık bir detayı fark ediyorum. Aşçımız kapıya çıkıp bir sigara yakıyor. Bu açlıkta dumansız hava sahasına takılmış olamam tabi, ben aşçının hala elinde duran eldivene takılıyorum.

Şükrü erteleyip hamburgere ters ters bakıyorum bir süre.  Ama o kadar acıkmışım ki bu minik detaya uzun süre  takılacak, eldiveni düşünecek durumda değilim. İşte tam yarısındayım hamburgerin. Bu defa bir el bezi alıp masaları silmeye koyuluyor bizimki. Eldiven hala elinde.  Hamburger de neredeyse bitmek üzere.  Ama bir türlü yutamıyorum, lokmalar ağzımda büyümeye, boğazımda düğümlenmeye, midemde oturma eylemi yapmaya başlıyor. Ayrana yükleniyorum ha bire.

Son lokmayı büyük bir gayretle yuttuğumda eldivenle girdiği lavabodan eldivenle çıkıyor bizim hijyen abidesi. Anlıyorum ki o eldiven sabahtan beri elinden çıkmamış ve akşam mesai bitimine kadar da aşçının eliyle olan seviyeli birlikteliğine devam edecek. Bir ayran daha istiyor ve mikrop kırıcı niyetine kafaya dikiyorum.

Ben bizimkinin lateksli eline hesabı teslim edip kendimi hızla lokantanın dışına atarken o işini yapmanın huzuruyla eldivenli elini yastık yapıp uyuma moduna geçiyor.

Dolmuşta...

Durakta gördüğüm ilk minibüse binerken;
-Odabaşından geçiyorsunuz değil mi? diye soruyorum.
İstanbul toplu taşıma psikolojisinden kalma bir alışkanlık bu soru. Yoksa Antakya gibi bir şehirde sanayi tarafına giden dolmuşların geçebileceği çok fazla alternatif yok.
-Hangisi? diyor şoför. Şaşırıyorum ama,
-Kaç tane var ki? diye düşünüyorum.
Fakat, düşündüğümü söylemiyorum.Bazen kısa cümleler kurmak daha iyi olabilir. zira bazı şoförler çenelerini evde dolmuş durağında ya da herhangi bir kasiste düşürmüş olabiliyor ve yol bitiyor konuşması bitmiyor. Benimse bu kısa yolu sakin geçirmek gibi özel bir çabam var.
Sadece;
-Mavi jeans'in orası, diyorum.
-İlerdeki mi? diye soruyor.
Antakya aynı markadan ikinci bir indirim mağazası kaldırabilir mi diye düşünmeye gerek yok. Zira ihtimal yok. iyisi mi derdimizi başka bir yöntemle; mesleki kavramlarla anlatmak lazım.
-Rende petrol var, bildiniz mi?
"haa"lamasından konuya vukufiyeti anlaşılıyor. Kendinden emin bir tavırla "Tabi" diyor. "Geçiyoruz"
Ben tam da kısa mesafeli huzuruma kavuşacakken, bir bayan çocuğuyla kapıdan soföre "Ford’un oradan geçiyor musunuz?” diye soruyor.
-Hangi Ford? Bu şehirde her şeyden iki- üç tane var da ben mi kaçırdım diye düşünecekken kadın o güzide soruyu soruyor:
-Kaç tane var ki?
-ileride bir tane var, onu mu diyorsunuz?
“Yok, aslında Ford’un Almanya’daki fabrikasını kastediyor” Elveda huzur.
Kadın üstelemiyor. “Yani” diyor garip bir bakış eşliğinde.
Ne olur ne olmaz diye yola dikkatle bakıyorum. İneceğim vere geldiğimde “müsait bir yerde” diyorum. Ben inerken dolmuş şoförü yine yapacağını yapıyor.
-Hanımefendi siz de burada ineceksiniz. Fox burası. Dolmuştan uzaklaşırken kadınının şakın sesi geliyor.
-Ben Ford’da ineceğim dedim Fox’ta değil.