Kalbim Bizim Kendimizden Başka neyimiz Var? etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kalbim Bizim Kendimizden Başka neyimiz Var? etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Kalbim, Bizim Kendimizden Başka neyimiz Var? (İstanbul)

İstanbul’a usul usul kar yağıyor. Mevsimin ilk beyaz ziyaretçileri Bu ilk kar sensizliğin de üzenine yağıyor tane tane.
Aslında gitmesi gereken sendin –hep öyle olur ya- ama bu defa teslim olmayan, terk eden, bırakıp giden biz olduk. Soğuk kahvelerin içildiği,, kasvetli cafelerde terk edilen biz olmadık. Senden kalan acıları, isyanları yalanları, hatıraları, özlemleri , bir kaç veda sözcüğünü, kömür karası gözlerinde kalan kararsız bakışları ve sana dair bizi üzen, mutlu eden ne varsa her şeyi geride bıraktık. Seni geride bıraktık.. Bütün gidişlerin tek taraflı manasızlığını da sana bıraktık. Ve o şehri terk ettik.

Şimdi İstanbul’da, yeni başlangıçların şehrinde, artık ona ait olanların ne izi ne de hatıraların gölgesi var. Bizim şehrimize kar pek yağmazdı kalbim. Şimdi İstanbul’u saran bu beyaz örtü, geçmişle aramızdaki en güzel perde. Belki de bir beyaz sayfa gibi dilediğim her şeyi yazabiliriz üstüne. Korkularımız olmadan…

-Sen romantik falan olma abi, gaza gelip sana inanıyorum, sonra olan yine bana oluyor. Kırık kalpler kulübüne yılın üyesi seçilirsem şaşırmam. Beyaz örtüymüş, yeni sayfaymış. Sevsinler. Ben onların kalbinin içini bilirim, kutuplara bile gitsek bunlar değişmez. –neyse sen yine de kutuplardan vazgeç, ben soğuğu sevmem-
-Nankörlük etme, aylardır ortalık sakin farkındaysan, İstanbul’a geldiğimizden beri, aşk yok dert yok.
-Orası öyle tabi, tebdili mekanda hakkaten ferahlık varmış. Da. Sanki içimde bir boşluk var gibi.
-Bu normal, sevdiğim yoksa kalbim de boştur, boş boş atacaktır, durumun normal yani.”
-Abi yine kırıcı oluyorsun, Boş, derken işe yaramıyorsun demek istiyorsan, rica ederim beni çıkar burdan
-Hemen mi?”
-Mümkünse.
-Kar?
-Haa, hımm, şey, kem küm,soğuk olur de mi? Şimdilik askıya alabiliriz.
-Ha şöyle yola gel.
-Yazdım ama…

Kalbim, Bizim Kendimizden Başka Neyimiz Var. (Diyaloglar)

-Hayırdır abi, ne iş?
-Anlamadım?
-Allah diyorum, muhabbetinizi arttırsın.
-Amin, yani şey, ne var bunda oğlum.
-Kırıldım diyorum, başka da bi şey demiyorum.
-Haydaa!! Ne var şimdi kırılacak bunda alt tarafı konuşuyoruz güzel güzel.
-Pekala ne olduğunu en baştan anlatayım. Bi kızla tanışıyorsun, ondan hoşlanıyorsun, ama kendini kaptırmıyorsun, yani beni, kırk yıllık kalbini pasifize ediyorsun.
-Yok be henüz kırk olmadı, daha hayatımın baharındayım ben.
-Lafın gelişi o, çevirme lafı.
-Ya daha yolun başındayız, hem kızın durumu malum, istemiyorum havasında, niye sazan gibi atlayıp üzülelim.
-Ben anlamam abi havadan. Hayır istemiyorsan sök çıkart beni, kendi yoluma gideyim.
-Abartma istersen.
-Ben bu hoşlanma işinden kıllandım ağabeyciğim. Seviyor musun, hayır; sevmiyor musun, ona da hayır. Eee ne anladım ben bu işten.
-Biz senle ne karar aldık, öyle hemen yüzüne gülene aşık olmak yok demedik mi?
-Dedik ama senin yaptığın da beni satmak oluyor.
-Seni korumak diyelim biz buna.
-Demeyelim abi, mümkünse beni serbest bırak, seveyim gönlümce.
-Onun da istediği bu zaten, biz aşık olalım, acı çekelim. Aptallaşma hemen. Senin dediğin karşılıklı olur. Kız bizi seviyor mu bi defa.
-Abi sen de paranoyak olacaksın bu gidişle, Yav bir psikologa falan mı gitsen diyorum.
-Ben iyiyim, seni götürmek lazım o dediğine ama henüz kalp icin psikolog yok. Ama bir cerrahi müdahaleyle şu fazla cana yakınlığını aldırabiliriz ha.
-Tamam tamam vazgeçtim, şöyle dışarı falan çıkar beni, temiz hava girsin damarlarıma, bunaldım bu kafesin içinde. Ben ne zaman birine korkmadan bağlanabileceğim Allahım! Niye beni bu şüpheci adamın kalbi yaptın ki?
-Canım şöyle bol tereyağlı bir İskender çekti. Ne dersin.
-Tamam tamam sustum. Hemen de tehdit.
-Ha şöyle yola gel, bi bildiğimiz var elbet.
-Kalp nakli yapılabiliyor muydu?
-Anlamdım.
-Anladın.
-İskender diyorum. Tereyağlı diyorum
-Sustum diyorum.

KALBİM, BİZİM KENDİMİZDEN BAŞKA NEYİMİZ VAR? (Med-cezir yorgunluğu)

Evet, bazı şeyleri ben gözümde büyütüyorum.
Ama n’olur kalbim sen de bana kesme hesapları.
Gitmeseydim görmeseydim
Konuşmasaydım, hoşlanmasaydım,
Gözlerine küçük mısralar yazıp sana okumasaydım.
Bir rüzgarın adını, bir kelebeğin kanadını
Ve yeni yakılmış mum alevini
Hatırlamasaydım onu düşündüğümde
Minik gamzelerinde kocaman bir dünya görmeseydim
Belki sen de sevmezdin onu.
Farkındayım.
Biliyorum,
Biz iyi niyetliyiz
Onlar gibi değiliz
Saklayamıyoruz içimizdekini
Ve herkesi öyle sanıyoruz.
Biz kolay kanıyoruz

Yine asma yüzünü,
Düşürme karanlığa
-onun da istediği bu-
Önce en tatlı en şirin yüzünü gösterdi
Yetmedi usulca sokuldu dünyamıza.
Beklemiyorduk kabul et
Şaşırdık, afalladık, aptallaştık
Tedbirsiz yakalandık…
Çok basit bir oyun biliyorum.
Her manevraya hazırlıklı olan biz,
Bu oyuna hazırlıksızmışız meğer.
Ne kadar uzak olsan da
Bilirsin işte,
Kapanıyor mesaeler


Bir yeşil bakışta.

Şimdi yeniden gömüleceğiz yalnızlığımıza.
Unutacağız gülüşlerin en tatlısını.
Bir sigara yakıp dumanını üfleyeceğiz boşluğa
Boşluğumuzu boş şeylerle dolduracağız.





Belki bir uğraş bulurum ben.
Bu basit oyunu basit şeylerle telafi edeceğiz.
Belki bulmaca çözeriz. değil mi?
Belli belirsiz hissedilen rüzgâr
Son iki harfi çıkmış, altı harfli
Karmaşık problemler bize göre değil.
Biz basit severiz, düm düz, olduğu gibi.
Deniz havası gibi değişken,
Paradoks gibi çelişkili,
Kumar gibi belirsizi değil.

Yine de biliriz kıymetini vefanın
Düştüğümüz yerden kalkmayı bildiğimiz gibi
Bir pusulasız tebessümün hatırına
Katlanırız üzgün aynalara.

Kalbim, Bizim Kendimizden Başka neyimiz Var?

Bekleyecekler onlar, gitmeyecekler, bekleyecekler sabredecekler.
Kalbim, Bizim Kendimizden Başka neyimiz Var?
Ne zaman unuttun verdiğin sözleri kalbim, ne çabuk ezberini bozdun?
Hani kapatmıştık mavi yeşil kapıları? Kaç sürgü çekmiştik ardından?
Bir ışıltılı göze, bir küçük yüreğe ve birkaç söze kan diye mi?

Yine yanılttın beni, ne çabuk unuttun sapladıkları paslı bıçağı?
Her aklıma gelişinde sızlamaz mı hala o yaralar.
Kanar durursun en ufacık sarsıntıda. yetmezmi bu acılar.
Bitmez mi bu kırık sevda şarkıları.
Bizim kendimizden başka neyimiz var?
Kapılarını her açtığında acıdan başka ne bıraktı gelenler?
Neden bir defa da dinlemezsin beni?
Bu kanmalar niye?

Bilmezmisin ki üzecekler yine bizi o boyalı yürekler, is kaplı botoks vicdanlar.
Önce sana gülümseyecekler, seni sevdiğini söyleyecekler.
Yetmeyecek kanman için masumiyet kılıçlarını batıracaklar.
Dayanamıyacaksın, buldukları ilk aralıktan kapkaranlık bir gölge gibi girecekler.
Masallar anlatacaklar sana, aşka dair, çocuk tarafına oynanacak bütün bahisler.
Bütün silahları çekilecek kadınlığın, en yaralı, en zayıf yerine yüklenecekler.
Bir turuva atı yetmeyecek bin turuva atıyla gelecek bukelamun taarruzu.
Kaç yalanı eritip dökecekler üzerine.

Bekleyecekler, gitmeyecekler, bekleyecekler sabredecekler.

Tüm kalelerini zaptedene kadar durmayacaklar.
Teslim olacaksın, -hatırlıyormusun- teslim olacaksın.
Bütün antlaşmalara imza atacaksın. Her şarta evet diyeceksin, isteye isteye, seve seve.
Razı olmak nedir öğretecekler. Razı olmayı da seveceksin.
Ama yetmeyecek bu onlara.

Bekleyecekler gitmeyecekler, bekleyecekler sabredecekler...

En mutlu anında terkedecekler. En zayıf anında saplayacaklar hançerlerini.
Tüm anlaşmaları bozacaklar.
Yırtacaklar yüzüne atacaklar -böyle bunlar- yapacaklar.
Bir köşeden seyredecekler mutluktan dört köşe...
Ve biz yeniden söz vereceğiz birbirimize.
Tutamayacağımızı bile bile...
-----------
Kanıyorsun yine...
Kanıyorsun -biliyorsun ama - kanıyorsun.
Her kandındığında oluk oluk kanıyorsun.
Değişmeyeceksin biliyorsun.
Değişmeyeceksin, direnmeyceksin, kanacaksın, kanayacaksın.
Mavi ve yeşil sana yaramayacak, bir ruj kırmızısında duracaksın.

Bu maslın sonu yok, hep devam edecek.
Beyaz atlı prens kahrından ölecek
Pamuk prenses aynanın karşısına geçip rujunu sürecek.
Cüceler hep aşık ümitle bekleyecek.
Ve gökten hiç elma düşmeyecek.
--------

Derdini anltmak zordur anlamak istemeyene.
Bir yapbozun eşit parçaları gibi bölünür kelimeler.
Bizim yaptıklarımızı onlar bozar. Onların yatıklarını yine onlar bozar.
Bu bozuk zamanlarda bozmamak bozulmaktır onların kitabelerinde.

Bizim uykusuz gecelerimiz ey kalbim onların kuş tüyü yastıkları olur.
Ninni gibi gelir ağıtların. maslları feryadındır.
Bir akşamcı masasında kalmış çakmak kadardır unutulman.
Sabah uyanacaklar ve hiçbir şey hatırlamayacaklar...
Bir siyah sürmelinin avuçlarındaysan kalbim, buğulu camlara yazdığım şeyleri sil aklından.

Ben bilmez miyim, bilmez miyiz mutluluğun mavi ve yeşil tonlarını.
Kaç tuvalde adımız kaldı. kaç fırça düştü kırmızı siyak bolayalarla üstümüze.
Düştüğümüz yerden sadece BİZ kaldırdık birbirimizi.

Bir aşk sarkısı istersen, bizim için iste.
Bir güler yüz istersen aynaları ara.
Bir tatlı söz beklersen konuş benimle.
Susma, konuş.
Sen sustuğunda ben ağlarım
Sen ağlarsan ben yanarım.
Sen yanarsan, ben külüm, kırk büklümüm.

Susma, konuş benimle.
Susma ki bu savaştan da galip çıkalım.
Bırak bütün anlaşmalar bozulsun.
Yırtsın sözleşmeleri A4 yürekliler.
Bir melteme bırak parçalarını
Susma ki yeniden doğrulalım düştüğümüz yerden.
Bırak onlar zafer kazandık desin.
Bırak kırık bir sazın kıranı onlar olsun.
Biz yeniden türkümüzü söyleyelim.
Bir ağıdı besteler gibi...
------------

Bir ikindi çayında gördüm onu.
Üstünde pembe çiçekli elbisesiyle karşı masada.
Siyah saçlarını dolamıştı parmaklarına. Oyunuyordu.
Minik bir serçe gibi korumasız, bir kedi yavrusu kadar masumdu yüzü.
Tedirgin bakışlar yolluyordu sokağın köşesine
Umutsuz gülücükler bırakıyordu fincanındaki kahveye.
O zaman farkettim sol yanağındaki gamzeyi.

"Bak" dedim sana. "Gördün mü onu?"
"Ne tatlı şeysin sen" dedin, terbiyesizce.
Ağzımdan kaçaçak diye korktum, yakışmazdı bize.
Ama sana laf anlatmak mümkün mü?
Duramadın yerinde hızlı hızlı atmaya başladın.
Göğüs kafesimi zorladın.
Ve en kötüsü soruların başladı:

-Çok tatlı ama, neden kaçırıyorsun gözlerini?
-Ne?
-Tatlı diyorum heey, dinlemiyor musun beni.
-Ayıp, yakışmaz bize.
-Ooo senle işimiz var, adı ne acaba?
-Neyse ne. Bizi ilgilendirmiyor...
-Kendi adına konuş. Beni ilgiledirdi bile. Sesimi dilne, kalbinin sesi bu alooo!!!
-İyi git kendin konuş, olmaz dedim.
-Niye olmazmış ya? Bak yanlız başına oturuyor. Konuşsana şunla.
-Olmaz, ol-maaaz. Yakışmaz bize.
-Aaa sıktın ama. Çıkart beni burdan. Abi yok nerde buranın kapısı? Çıkacağım ben.
-Seni dinlersem yine üzülürüz.
-Üzmez bu, baksana nasıl da tatlı...
-Öyle ama... Yok olmaz....
-Niye olmaz. bal gibi de olur. Olur bal gibi oluuuur.
-Arsızlaştın yine sen. Tamam güzel, tatlı, hoş ama...
-Bak sen söylüyorsun. Şükür bi gelişme var sende. Ha gayret, al sana istediğin kadar cesaret.
-E ne söyleyeceğiz. Sizi gördüm. çok hoşuma mı gittin diyeceğim.
-Süper... Hiç bozama abiciğim aynen patdanak söyle. Sevdiğim ben bu jeneriği.
-Bir bahane bulmak lazım.
-E onu da sen bul artık. O kadar gaz verdik...
-Ne olabilir, ne, ne?
-Abi tiren değil o. Diyecektim. Gördü baktığını. Yuh diyorum. O kadar da bakılmaz ki. Daldı bu alooo...!!!

Yakalanmıştım, yakalanmıştık.
Yüzüme zerkettiğin kanlarla kıpkırmızı bir suratla öylece kalmıştım.
Ta ki yüzüme tatlı tatlı gülümseyene kadar.
Ben şaşkınlıktan renkten renge girerken, sen kutlamalara başlamıştın bile.
Ama ikimizin de bilmediği bir şey vardı.
Bu da diğerlerine benzeyecek miydi?
--------
İstanbul’da Işıl ışıl bir Nisan güneşi vardı.
Moda sahilinde sen ,ben -yani biz- ve o, bir bankta denizi seyrediyorduk.
Daha doğrusu o denizi seyrediyordu biz de onu…
Siyah saçlarından yüzüne kızıl bukleler düşürmüştü.
Kalın bir çizgiyi andıran kaşları, çıkık elmacık kemiği
ve buna uyumlu, kaydırağı andıran dümdüz burnuyla sakin ve dokunaklı bir ifade vardı yüzünde.

Bazen küçük bakışlar atıyor, gülümsüyor ve yine uzağa dalıyordu.
Bir iç hesaplaşma, bir karar anı –daha çok kararsızlık- bir belirsizlik vardı bakışlarında.
Vardı bir şeyler ama bu bizi ilgilendirmiyordu.
Daha doğrusu ilgilendiriyordu, -fena halde merak da ediyorduk ama- farkında değilmişiz gibi yapmak işimize geliyordu.
Kim böyle bir anda sorunları konuşmayı ister ki…
Ama o istiyor gibiydi…

Bir ara yüzünü bana çevirip güldü. Bir kelebeğin kanat çırpmalarını andıran gamzeleri üç defa açılıp kapandı.
Bu tedirgin gülüş, söyleyeceği şeyi söylemekten çekindiğini belli ediyordu.
Bunu özellikle yapıyor gibi bir hali vardı sanki…
“Analizci kesildin başımıza, kızcağız bişey söyleyecek sana, bön bön bakacağına bir tepki ver”
Kendimi toparlamaya çalışarak dikkatli bir dinleyici edasıyla gözlerimi açıp kaşlarımı kaldırdım.
Yüzüme koyduğum gülümseme huzursuzluğumu gizleyemeyecek kadar acemiceydi.
Neyse ki onun hali benden kötüydü de bunu fark edemedi…

Kan kırmızısı dudaklar ağır ağır kıpırdadı…
—Bir gün uzaklara gitsem ve dönmesem… Çok üzülür müsün?
“Abi iki hafta oldu tanışalı. Ne gitmesi ne uzakları, ne üzülmesi, ne alaka bu soru şimdi bu? Sor abi, nerden icap etti? ”
—Bu soruyu neden soruyorsun?
“Süper soru, seçenekleri söylüyorum: A) Bilmiyorum B) Öylesine sordum C)Hiç bir fikrim yok D) Hepsi E)Hiçbiri”
—Sordum işte, bi sebebi mi olmalı. Sen cevap ver, üzülür müsün gerçekten? Bu benim için çok önemli.
“Abi üzülürüm de kapansın konu. Diyeceğim ama, kapanmayacak sana söyleyeyim. Daha politik bişi bulmak lazım.
Yok daha anlamsız bir şey bulmak lazım. Hem önemli diyor hem de nedeni yok… Ben pes ediyorum.
Sen kalbin yok muş gibi cevap ver. Ben şurdan kendime bi çay alacağım
döndüğümde siz yeniden sessiz sessiz bakışıyor olun e mi?”

—Gitmeni istemediğimi biliyorsun. Sorunun cevabına gelince,
gittiğinde üzüleceğim ya da üzülmeyeceğim, bir tepkim olacak ama bunu sen asla öğrenemeyeceksin…
-----------

Tüm güzelliklerin bir gün biteceğini biz -zaten- biliyorduk kalbim.
Bunu da onlar öğrettiler.
Her şeye hazırlıklı olmayı öğrettiler.
Canım dediğinin canını olmadığını
Öyle göründüğünü, maskeleri, yalanları…
Ani gidişleri, kayboluşları,
Nedensiz ayrılıkları…
Bıçak sırtı sevdaları, kelebek gülüşleri...
Paranoya sevdaları, hepsini, hepsini öğrettiler.

Ama biz de boş durmadık.
Üzülmemeyi öğrendik, yıkılmamayı.
Düştüğümüzde kocaman gülücüklerle kalkmayı…
Varsa bir derdimiz birbirimizle konuşmayı.
Bizim bizden başka kimsemiz olmadığını.
Kimsenin bizim kadar sevemeyeceğini
-Ama birbirimizi sevdiğimizden fazla değil-

Böyle olmasını biz istemedik kalbim…
Derin yalnızlıkta bulduk biz kendimizi.
En siyah karanlıklarda fark ettik bunu,
Ağlamaktan kurumuş gözlerde,
Slow çaresizliklerde, bir cep telefonunun sessizliğinde.
Kırık bir aynada, cam kesikleriyle dolu bir elde,
Yarısı içilmiş bir çay bardağında,
Ağzına kadar dolu bir küllükte,
Doğum gününde alınmış sahipsiz bir hediyede,
Ve “neden, neden” soruları arasında öğrendik biz bunu.
Bir daha dedik.
Ardından baktığımız
Hiçbir çıkık elmacık kemiği,
Hiçbir kelebek gamze,
Ya da hiçbir kan kırmızısı dudak, üzemeyecekti bizi.

----------

ARA NOTLAR 1

Sen sigarayı hiç sevmedin kalbim...
Ben kokusuna bile tahammül edemezdim...
Biz ne zamandır kül tablalarını doldurur olduk?
Bu kötülüğü bizsiz onlar için mi sürdürüyoruz yoksa onlarsız zamanlar için mi?

---------

Biz acılarımızı hep tütüne sardık.
Öyle mi görünüyor dersin uzaktan.
Olmadığını bilirsin.
Biz güçlüyüz, biz zoruz kalbim.
Bizi yıkamazlar artık...
Sigara tefarruatt.
Sigara göz aldanması.
Biz küçük tesellilere hiç sarılmadık.
Ufak kavgalaın adamı olmadık.
Her düştüğümüzde almadık soluğu küf kokan meyhanelerde.
Kadehlerde teselli aramadık. orhan dinlemedik. müslümü sevmedik bile.
Kadere isyan etmedik.
Kaderimizi de birbirimizi sevdiğimiz gibi.
Kaderimizi de onları sevdiğimiz gibi sevdik.


devem edecek..