Geçmişte çok nadir yağsa da o dönemden hala bi fırsatını bulup bu kar kabusunda yapmak istediğim tek şey, şöyle bir geniş alan bir de leğpen bulup, kaymak.
KAR
Geçmişte çok nadir yağsa da o dönemden hala bi fırsatını bulup bu kar kabusunda yapmak istediğim tek şey, şöyle bir geniş alan bir de leğpen bulup, kaymak.
Türbana Soft Bir Bakış, Ya da Kadının Kadına Ettiği...
Bu ülkede yaşayıp da geçmişinde ya da köklerinde kapalı ataları olmayan insan sayısı en fazla yüzde beşlerle sınırlıdır. Sonradan modernleşmeyle beraber tercihler de değişti ya da değişmedi.
Peki, geçmişte sırf kapananların kurduğu bir baskı rejimi var mıdır bu topraklarda.Aksi örnekleri çok fazla bulabilirsiniz. Ama böyle bir rejim yoktu.
Şu anki gelecekle alakalı endişelerin anlamı nedir peki?
Şimdi işin din-baskı tarafına bir nokta koyalım ve tamamen farklı bir açıdan kafamı kurcalayan bir konuyu konuşalım.
Kadınlar neden başörtüsü yasağını desteklerler?Tamam, kadınları anlamak zordur falan ama bu da karşımızda kocaman bir sorun olarak duruyor.
Farklılıklar: Kadınlar öncelikle farklı olmayı severler, sokağa çıkın 10 tane kadını inceleyin aralarında en az 7 fark bulabilirsiniz. Giyim tarzı, renk seçimi, saç yapası ve rengi, ayakkabı tercihinden tutun da tırnağındaki ojeye kadar farklılaşırlar.
Dikkatiniz çekerim, niye farklı giyindiklerini sorgulamıyorum. Vurgu yaptığım şey farklılıkları. Peki neden bir kadın hem farklı olmayı sever hem de hemcinsinin farklılaşma hakkını desteklemez?
İnanmak: Kahvedeki fala, kara kediye, dedikoduya, ekranda gördüğü bir ürünün reklamına, ya da inanmak istediği herhangi bir şeye kolayca inanabilme yeteneğine sahip olan kadınlar, hemcinslerinin inançlarına nasıl bu kadar katı bakabiliyorlar. Ve bunu niye anlayamıyorlar?
Moda:Modernizm kapitalizmi de koluna taktıktan sonra moda kadınların vazgeçilmezlerinden biri oldu. Öyle durumlar biliyoruz ki, bir hafta önce giydiğini bir hafta sonra modası geçti diye atan hanımlar var.
Peki, konu başörtüsü olunca neden ısrarla ninelerimizin modası hiç geçmez?
Oysa başörtüsü de kendi modasını keşfetti, modern kadın nasıl değiştiyse, kentlere yerleşen ve modernleşen Müslüman kadınların başörtüleri de bu değişimden payını aldı.
Bunu kadınlardan daha iyi kim anlar?
Özgürlük –Baskı: Feminizmi nasıl bilirsiniz, matematikteki "eşittir" akla getiriyor. En azından bugünün Türkiyesinde. Baskılardan, eşitlilikten, özgürlükten yana söyleyecek sözü olan kadınlar konu başörtüsü olduğunda neden dut ağacına çıkarlar?
Başörtülü kadının kıyafet özgürlüğü, ya da inanç özgürlüğü neden bazı kadınları cezp etmez?
Neden bir anda hemcinslerini anlamamaya başlarlar?
Bu kadın dayanışması denen şey, nereye saklanır da bir türlü çıkmaz bu tartışmalarda ortalığa?
Türkiyede ciddi bir eğitim sorunu var.
Bir kişiyi kurtarmanın bile kazanç sayılabileceği bir dönemden geçiyoruz.
Böyle bir durumdayken bir çok genç kızın hayalleriyle geleceğiyle ve eğitim hakkıyla oynanıyor ve bazı kadınlar bu durum karşısında duvar takliti yapmakta.
Anlamak hakikaten çok zor.
Sevin(eme)mek
Aslında yazılarda parantezi pek sevmem. Konuşurken birden durup, yanındakinin kulağına fısıldamak gibi bir şey. Bu, başlıkta olursa daha da bir sorunlu duruyor. İşte tam da bu sebepten başlığı "Sevinci Kursağında Kalmak" koyacaktım ama, belki "kursak" nedir, bilmeyen çıkabilir diye şimdilik bu projeyi askıya aldık.
Bilirsiniz işte, ecnebilerin sevinci genelde kadeh kaldırma ritüeli çerçevesinde döner ve bu sevinçteki kaza riski de bardakların tokuşmasından mütevellit parmaklardaki kesiklerle sınırlıdır. O da içlerinde bir Türk varsa.
Bizde durum çok daha farklı; bir çok şeyde olduğu gibi sevinme eyleminde de sınır tanımamak gibi bir durum söz konusu:
Düğünlere atılan kurşunlarla birilerinin telef olması, kucaklarken çekilen elense ya da enseye indirilen "şaplak" neticesinde meydana gelen boyun travmaları, deve güreşi ya da her nevi su şakası sonucu meydana gelen kazalar...
Liste buradan Adana'ya çift şeritli yol olur.
Lakin öyle trajikomik bir sevinç hadisemiz var ki, her aklıma geldiğimde gülsem mi yoksa kurbana acısam mı bilemiyorum. Diyeceğim ama hayır, biliyorum; basbayağı gülüyorum. Zira hadisenin komik tarafı trajik olmasından kaynaklanıyor.
Efendim, bir varmış bir yokmuş. En büyük asker bizim askerlerden biri, bu slogan eşliğinde havaya atıp atıp tutuluyormuş. Komando eğitiminin siz asker ocağında başladığını sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Zira o havaya atılıp tutulma anında gösterdiğiniz atraksiyon eğitimini en kıdemli subayların bile verdiğini zannetmiyorum. Nihayetinde, havaya atılmak kolay ama ya düşerken..?
İşte, bizim hikayemizin de temel noktası buraya dayanıyor.
Asker adayı coşku içerisinde ağırlanıyor, tezahüratlar ve sevinçler evde başlıyor; davullar çalınıyor, oyunlar oynanıyor ve bir kamyonetin kasasında terminale doğru yol alırken dahi sevinç gösterileri durmuyor. yine davullar, yine oyunlar ve işte o meşhur sloganı münasebetsizin biri ağzından kaçırıveriyor...
"EN BÜYÜK ASKER BİZİM ASKER"
Birden cemaat oyunu bırakıyor ve asker adayını önce omuzlara alıp sloganı söylemeye başlıyorlar.
Şimdi burada kısa bir ara verip bizdeki sevinç gösterilerinin nasıl birden sürü psikolojisiyle, Tandoğan mitinglerine dönüştüğünü ve bu dönüşümün daha sonra durdurulamaz bir hal aldığını anlatmam gerekiyor ama hem yazı uzayacak hem de buradan Adana'ya üçüncü bir şerit israf. Biz hikayemize dönelim.
Asker adayı omuzlara alındıktan sonra bu defa da havaya atıp tutma seansına geçiliyor.
Nerde? Kamyonun üzerinde.
Ne oluyor? Asker havaya atılıyor, kamyon o havaya atıldığı için durup inmesini beklemiyor, askerimizin de kanatları yok haliyle, onu fırlatanların ellerine değil de asfalta çakılıyor.
Ve bir askerlik macerası başlamadan –bel kırılmasıyla- nihayete eriyor.
Şimdi bu tavsiyem bizim için abartılı olacak ama “siz, siz olun hiçbir şeyinizi –ki buna sevinçler de dahildir- ABARTMAYIN”
Rüya
Nasıl gördüm, nerdeydik, ne konuştuk, üzerine ne giymiştin, niye karşıma çıkmıştın, bana "Güneşim" demiş miydin, hatırlamıyorum.
En önemlisi kara gözlerinde ne vardı, üzgün müydü, mutlu muydu ya da şaşkın mı?
Ya ben, ben ne hissetmiştim?
Onu da bilmiyorum, ama uyandığımda ruhumda "çağla" tadı vardı.
Buruk ama mutlu?
Ben burukluğu seçtim...
Yağmur Öncesi
Birinin kapıyı çarpıp gitmesi gerekiyordu.
Kaçanın cesaret sahibi olacağı bir savaşın ortasında iki korkak, korkularını sesleriyle bastırmaya çalışıyordu.
Ama korku, onu hatırladığınızda uyanır.
Yağmur Mevsimi (2011)
Benim İçin Çaresiz Olur musun?
"Ben de seni" dedi kız
"Ben de seni ne?" dediye sordu adam.
"Çok seviyorum, ben de seni çok seviyorum"
Gözlerinden bir kaç damla yaş döküldü,
Yanaklarına inip gamzelerinden süzüldü.
Çenesini kaldırıp gözlerine baktı genç adam.
"Ağlama" dedi. "Dayanamıyorum, biliyorsun".
Kıkırdadı kız. "Biliyorum" dedi.
"Bu yüzden seni seviyorum".
"Çaresizken daha tatlı oluyorsun"
Sensizliğin Başka Adı Yok
Seninse tekrarın yok bu kitabelerde.
Yaramaz çocuklar gibi yaramıyor yeni sevdalar bu yüreğe.
Sisli sözlerin dolaşır şehrimin gamzelerinde hala
Ve hiçbir bıçak kesemedi,kesmez bu acıyı.
Bitmeyen şarkıların nakaratları gibi her yangına adın yazıldı.
Gül yüzünü gördüğüm her kabustan sonra verdim tüm sözleri bozdum.
Kapattığın kapıları yeniden yeniden zorluyorum daha sıkı ört diye...
Yakınlarda olman yaramıyor, uzaklar çekilmez olsa bile.
Unuttum dediğimde aklımdasın, hatırladığımda kalbimde paslı bir bıçak.
Kaç defa bitecek bu sevda savaşı..
Kaç defa anlaşmaları bozacak mağlup yüreğim.
Kaç boykot gerekli içinden sen geçen her şeye...
Kaçlar da kaçmıyor sensizlik gibi...
Sensizlik; mavi yeşil bir kan, oluk oluk.
Sensizlik; kör bir bıçak, soğuk.
Sensizlik; bir çift ıslak bakış, donuk
Sensizlik; yarım kalmış bir hikaye, sonu yok.
Sensizlik; sensizlik işte başka adı yok...
Suyun Gözü
Nasıl bir renktir?
Mesela yeşil bir ırmak görseniz icine girmeye cesaret edebilir misiniz?
Cok derinmiş gibi durabilir ama genellikle cok sığdır yeşil sular.
Yine de nehri gözünden tanıyamazsınız, hele de o gözlerin rengi yeşile dönüyorsa düzlükte.
Ben Güzele Güzel Demem, Güzel Övgü Almayınca
“Abi o cümleyi hiç kurma istersen, yüklem sonda değil.” gibi diyalogları da görebiliriz belki.
“Eee” dedim, “nasıl olmuş?”
Hani, sorduğum arkadaş da bu işlerden anlayan sağda solda kendi bloğunda hoş yazıları olan bir nadide şahsiyet –adı bende saklı-. Yok, sezen değil, henüz onla “eee”li konuşacak kadar samimi değilim.
Arkadaşımın cevabına geçmeden önce, bahsetmeden geçemeyeceğim bir mevzu var. Genelde herkes methedilmeyi sever ama bizim tür yani yazar ve çizer takımı, bunu daha fazla bekler. Ve ziyadesiyle alıngandır. Olumsuz bir eleştiriyi bile usturuplu söylemezseniz gerekir.
Arkadaşım ne mi dedi? “Güzel” dedi.
Güzel
Aslında "güzel" bir beğenme sözcüğü gibi dursa da tamamen baştan savmak için kullanılan bir kelime. Kötü dense, olmamış dense, berbat olmuş dense mesela, daha sağlıklı bir yorum yapılmış olabilir tabi. Zira yazmak, yani bir edebi ürün meydana getirmek nerden bakarsanız beceriye ve üretmeye dayalı bir caba ve o becerinin ödülü, ne olursa olsun “güzel” gibi renksiz, ruhsuz, ifadesiz, mimksiz bir övgü olmamalı.
Diye düşünüyorum.
Şimdi yeri gelmişken soralım: Eee yazı nasıl olmuş?
Kalbim, Bizim Kendimizden Başka neyimiz Var? (İstanbul)
Aslında gitmesi gereken sendin –hep öyle olur ya- ama bu defa teslim olmayan, terk eden, bırakıp giden biz olduk. Soğuk kahvelerin içildiği,, kasvetli cafelerde terk edilen biz olmadık. Senden kalan acıları, isyanları yalanları, hatıraları, özlemleri , bir kaç veda sözcüğünü, kömür karası gözlerinde kalan kararsız bakışları ve sana dair bizi üzen, mutlu eden ne varsa her şeyi geride bıraktık. Seni geride bıraktık.. Bütün gidişlerin tek taraflı manasızlığını da sana bıraktık. Ve o şehri terk ettik.
Şimdi İstanbul’da, yeni başlangıçların şehrinde, artık ona ait olanların ne izi ne de hatıraların gölgesi var. Bizim şehrimize kar pek yağmazdı kalbim. Şimdi İstanbul’u saran bu beyaz örtü, geçmişle aramızdaki en güzel perde. Belki de bir beyaz sayfa gibi dilediğim her şeyi yazabiliriz üstüne. Korkularımız olmadan…
-Sen romantik falan olma abi, gaza gelip sana inanıyorum, sonra olan yine bana oluyor. Kırık kalpler kulübüne yılın üyesi seçilirsem şaşırmam. Beyaz örtüymüş, yeni sayfaymış. Sevsinler. Ben onların kalbinin içini bilirim, kutuplara bile gitsek bunlar değişmez. –neyse sen yine de kutuplardan vazgeç, ben soğuğu sevmem-
-Nankörlük etme, aylardır ortalık sakin farkındaysan, İstanbul’a geldiğimizden beri, aşk yok dert yok.
-Orası öyle tabi, tebdili mekanda hakkaten ferahlık varmış. Da. Sanki içimde bir boşluk var gibi.
-Bu normal, sevdiğim yoksa kalbim de boştur, boş boş atacaktır, durumun normal yani.”
-Abi yine kırıcı oluyorsun, Boş, derken işe yaramıyorsun demek istiyorsan, rica ederim beni çıkar burdan
-Hemen mi?”
-Mümkünse.
-Kar?
-Haa, hımm, şey, kem küm,soğuk olur de mi? Şimdilik askıya alabiliriz.
-Ha şöyle yola gel.
-Yazdım ama…