Eldiven


Anadolu’da çok temiz çok nezih lokantalar bulabileceğiniz gibi, bazen kimi şehirlerde yemek yiyebilecek bir tane yer bulmakta zorlanıyorsunuz.  Hele de o şehre yeni gelmişseniz, yabancıysanız; “Birader burada temiz bir lokanta var mı?” sorusunu soramıyorsunuz kimseye. Adamın eşref saatidir ters bir cevap verir, sonra al başına püsküllü belayı. “Lokantalarımıza pis dedi, vurun…” Bir anda ne olduğunu bile anlamadan kendinizi bir linç grubunun ortasında buluverirsiniz. Yani durum o kadar da kötü olmasa da insan ayıp olur diye soramıyor.

Yine böyle bir durumdayım. Caddelerde fellik fellik temiz bir tıkınma yeri arıyorum. Saatler sonra tam da ümidimi kaybetmiş perişan halde bir fastfoodcunun önünden geçerken gözlerim işte o aradığım manzaraya odaklanıveriyor.

 Üzerinde aşçı önlüğü başında külahı ve ellerinde lateks eldivenleriyle o aranıp da bulunamayan aşçı figürü arz- endam ediyor kapıda.

Ben çölde vaha görmüş bedevi gibi, daha sade bir dille anlatmak gerekirse –yeni açılmış mağzanın %80’lere varan indirimle sattığı ve birazdan bitecek olan teknoloji harikası ürünlerinden birini alabilmek için yemeden içmeden sabaha kadar mağza kapısında bekleyen ergenler gibi- kapıya saldırıyorum.  
Hemen en acilinden bir hamburger söylüyorum. Her ne kadar aç olsam da iflah olmaz titizliğim açlığıma el ense çekip meydan okuyacak kadar formunda. Siz açlıktan deyin ben titizliktendir o diye ısrar edeyim, öteki ‘neyse ney bana ne kardeşim’ desin, gözlerimi aşçıdan bir saniye bile ayıramıyorum.

Aşçımız eldivenli elleriyle hamburger köftesini atıyor, eldivenle ekmeği ikiye ayırıyor, malzemeyi çıkartıp hazırlıyor, köfteyi ekmeğin arasına koyuyor ve servis ediyor. Hep eldivenle.  

Ben bir yandan hamburgerimi büyük lokmalar halinde mideye yollarken, Anadolu’nun bu virane şehrinde böyle bir manzara, ne isteyebilirim daha diye şükrediyorum.

Ama mideme inen birkaç lokmadan sonra zihnime kan pompalanmış olacak ki gözümdeki perde bir anda iniyor ve kaçırdığım mini minnacık bir detayı fark ediyorum. Aşçımız kapıya çıkıp bir sigara yakıyor. Bu açlıkta dumansız hava sahasına takılmış olamam tabi, ben aşçının hala elinde duran eldivene takılıyorum.

Şükrü erteleyip hamburgere ters ters bakıyorum bir süre.  Ama o kadar acıkmışım ki bu minik detaya uzun süre  takılacak, eldiveni düşünecek durumda değilim. İşte tam yarısındayım hamburgerin. Bu defa bir el bezi alıp masaları silmeye koyuluyor bizimki. Eldiven hala elinde.  Hamburger de neredeyse bitmek üzere.  Ama bir türlü yutamıyorum, lokmalar ağzımda büyümeye, boğazımda düğümlenmeye, midemde oturma eylemi yapmaya başlıyor. Ayrana yükleniyorum ha bire.

Son lokmayı büyük bir gayretle yuttuğumda eldivenle girdiği lavabodan eldivenle çıkıyor bizim hijyen abidesi. Anlıyorum ki o eldiven sabahtan beri elinden çıkmamış ve akşam mesai bitimine kadar da aşçının eliyle olan seviyeli birlikteliğine devam edecek. Bir ayran daha istiyor ve mikrop kırıcı niyetine kafaya dikiyorum.

Ben bizimkinin lateksli eline hesabı teslim edip kendimi hızla lokantanın dışına atarken o işini yapmanın huzuruyla eldivenli elini yastık yapıp uyuma moduna geçiyor.

Tercumanı Yok Ahvalimin

Tercümanı yok ahvalimin
Ki ben de anlatamam derdimi.
Belki ben de öğrenir miyim bilmem
Kalemim kağıtlara söylese bildiğini
Halimin lisanı farklıdır
Farklıdır lisanımın da hali.
Ki ben de anlatamam derdimi.

Gözlerin; Berrak, Sakin Bir Deniz.

Gözlerin; berrak, sakin bir deniz.
Bakışınla saatlere çelme takarım.
Unuttuğum tüm şarkıları hatırlarım.
Titrer içim, üşürüm gözlerinde
Yine onlarla ısınırım soğuk gecelerde
Gözlerin; berrak, sakin bir deniz . . .

Hesapsız Kaçışların Müvekkili

Yarısı ısırılmış bir elma gibi
Yüreğimi ısırdı sevdan
Her kopuş gibi acılı gidişin
Ama bu defa akmadı kan

Zikzaklardan çam ağacı çizip
Evler yaptığımız defterin
Yırtılan son sayfasında bir kalp,
İkiye bölünmüş ismimle ismin

Bir güvercin konardı camına
Pencerendeki ekmekleri yerdi
Soğuktu, çok durmaz, kaçardı
Ben gibi, bütün gece beklemezdi.

Rüyalarına girip bir gece
Öptüm mü gamzelerinden
Sorardım, kızarırdı yanakların
Terler boşanırdı ellerinden

Nereye gidersen git unutma
Saçına taktığım karanfili.
Sen yüreğini temiz tut yeter
Bu defa ben olayım
Hesapsız kaçışların müvekkili..

Aşk Ölmez

Yüzünden eser kalmamış zihnimin çerçevelerinde
Anılar harabe bir duvar gibi düşmekte üstüme.

Kaç zaman geçti sensizliğin durağında, gelmedin
Leyla mıydı, lale miydi neydi? Unutulmuş ismin.

Belki eski bir resim bulur da hüzünlerinim diye
Ne kadar ısrar etse de yüz vermem maziye.

Lakin yine de yoklar kalbimi düşünceler kervanı
Bilirim aşk ölmez, silinse de o sayfadan adı ve sanı

Aşk ölmez de sen ölürsün, sensizlik de öyle
Bir adın bile yok, gittin de ne kaldı geriye

Üç-Beş Nöbeti

Yar
Sensizlik üç-beş nöbeti gibi,
Sessiz ve soğuk.
Özlemin takım takım,
Manga manga gelir üstüme.
Bir düdük çöker,
Bir düdük kalkmaz hasretin.
Her içtimada seni sayarım tek tek...
Hiza ve istikametime bakarım,
Ne karşımda ne de yanımda sen.

Yüzüme yapışır, tüfeğimin kabzası.
O an seni düşünemem,
Yoktur şarjörümün hafızası.

Esas duruşta gönlüm...
Tekmilim adım memleketimsin,
Kepsiz selamımda eğilmeyen başım,
Solumda sabitimsin.
Koğuşumda başımı koyduğum yastığım,
Yemekhanede yediğim içtiğimsin.
Tüfeğim omzumda,
Sen yüreğimdesin.

Gözüm gezim arpacığım,
25 metreden vurulduğum yarim,
Gönderme sitemlerini,
"Er mektubu görülmüştür" zarflarda.
Asma yüzünü,
Bensizken uzaklarda...

Hilmi İSİLİ
15 Mart 2010 / Mamak

Senden Bana Kalan

Senden bana kalan
Ne bir resim
Ne kırık bir hatıra
Donuk bir hüzün sadece,
Kabuk bağlayan yara. . .

Şiire Düşülen Notlar.

Yine düştün bu akşam aklıma
Şaşarım seni hala düşünen kafama. . .

---------

İstisnalar kaideyi bozmaz derler
Seni istisna saydım bozuldu kaideler. . .

-------

Yüzü İnsandır.
Sureti de andırır insanı.
Konuşunca anlarsın
Öküz olduğunu söyler lisanı.

---------
Efkârımın yegane karı, seni düşünmek
Çivi gibi hatıraları söken gecelerde.
Bir işareti bin defa yormak,
İmkana darılan ihtimallerde.

-----

Hayat dediğin senden öncesi ve senden sonrası
Geride kalanıma silgi, geleceğime kalem ol. . .

İstemezdim

Kör kurşun gibi gelip vurdu gözlerin beni
Ki ben aslında, istemezdim gözlerinden ölmeyi. . .

Senden Vazgeçmek. . .

Yıllar geçmiş, yıllar unutmuş kendi izlerini
Yıllar uyutmuş kandırmış seni ve kendini.
Ben unutmadım kanmadım, vazgeçmedim.
Hatıraları silmedim asla, dün gibi hatırlarım.
Hafızamda flu bir resim solgun son bakışın.
Lakin sözlerin hala çınlar kulaklarımda.

Sevda içinde kıymetli bir yeri varsa aşkın
Ben sevdadan aşkımı ayıkladım ve sakladım.
Bu yüzden zihnimde dolaşır durur ayak izlerin
Bu yüzden sadece senin için çarpar yüreğim.

Sen vazgeç başkası sansın avunduğumu
Senden vazgeçmek doğramaktır umudu
Vazgeçmek ölülerin duasının başı ve sonu.
Ölsem şimdi vazgeçerim, unuturum aramam.
Bir bakışta beni öldüren ve yaşatan gözlerini.

Yalnızlık, acılar, hasret; yani sana ait her şeyim.
Sen kadar benim, sen kadar yara, sen kadar derin.
Bu yüzden güftesiz şarkıları lime lime doğrarım.
Bu yüzden döner gelir gamzelerinde sabahlarım.

Girne 10.10.10