Bir Sistematik İşkence Yöntemi; İzdivaç Programları


Tatildeyseniz ve bunu evde geçirecekseniz sabah 8 ila akşam 8 arası asla televizyon açmayın. Yemek programları, bu gün ne giysem diye bir türlü karar veremeyenler, tekrar kelimesini bile kendinden soğutan diziler ve evlenilecek kızları/erkekleri eğlenilecek şebek yapan izdivaç programlarından mütevellit sizin sinirlerinize oynayan bir yayıncılıkla baş başa kalırsınız. Reklam arasında nefes alırım diye düşünmeyin o dakikalarda da bal reklamları var ki insanı Anzer pardon kanser etmek için kafi. 
Ama bu 12 saatlik gündüz yayını –diyelim- içerisinde izdivaç programlarını ayrı bir yere koymak gerek. Yiğidi öldür hakkını da inkar et gıkı çıkmaz. Öylesini iğrenç, öylesine ‘n’oluyor lan bize’, öylesine manyakça bir yayıncılık. İlk zamanlarında ibret-i alem için bakmak lazım derdik. Artık bırakın ibret almayı ateş almak için bile zaplanamayacak kadar utanç verici görüntüler...

Yıllardır ekranda olan izdivaç /evlilik programlarını pek izlemişliğim yok maalesef. İlgimi mi çekmemiş, anlayamamışım mı, pek bi avam mı bulmuşum, içinde izlenmeye değer bi’şey mi bulamamışım, bilmiyorum.  Bu yüzden insanlar bunu neden izler diye devasa bir soru işareti vardı hep zihnimin orta yerinde duran ve ha bire kafamı kazma kürek ve de bilumum tarım aletiyle eşeleyen. İşte bu soruya cevap bulmak için her açtığımda en fazla 5 dakika tahammül edebilmiş ve kumandayı kaptığım gibi başka kanallara ışık hızıyla kaçmışımdır.
Bazıları bu programları eğlenceli bulup dalgasını geçiyor olsa da işi abartıp akşama kadar  gözünü kırpmadan izleyen ya da  her fırsatta kanallarda arayıp tarayıp bulduğu yerde programa çakılıp kalan insanlar tanıyorum.  O zaman da acaba program yapımcıları mı bizle dalga geçiyor diye de düşünmeden edemiyorum. Böylesine saçma sapan, öylesine çetrefilli, şöylesine elle tutulur bir yanı olmayan, gerçeklikten uzak, abuk sabuk bir durum var ortada.

Hafızamda kalmış magazin kırıntılarından hatırladığım kadarıyla bu programların sunucuları öyle 4x4 izdivaç yapmış, örnek evlilik hayatı olan insanlar değil. Hayatlarındaki tek amacı para kazanmaktan başka bir şey olmayan ve bunun için onca rezilliğe katlanmak zorunda kalan bu insanların değil mutlu bir evliliğe vesile olmaları, iki pandanın saadetine bile faydalı olacakları konusunda derin, iflah olmaz şüphelerim var.
Öyleyse konu örnek olmak, faydalı olmak, saadete götürmek, bir yastıkta kocatmak felan fıstık değil. Gündüz kuşağı reklam pastasından koca bir dilim götürmek. Zira, maalesef bu saçmalıklar silsilesini izleyen hatırı –aslında sayılmaya değer olmasa da yayıncılara para kazandırdığı için- sayılır bir izleyici kitlesi var.

Peki bu reytingi sayılır izleyici kitlesi neden bu programları izler?
Psikologlar ve konunun uzmanlarının tespitleri der ki “ ‘Bu tür programları çekici kılan o insanlarla özdeşim kuruyor olmaları.’  Bu yorumu duyunca “Ulan kimse mutlu bir evlik yapmamış mı bu ülkede” diyesi geliyor insanın.
Evlilik programlarına katılan kendine uygun bi eş adayı bulamayan, bulacak ortamı olmayan, çaresiz insanlar için orası son çare, tutunacak son dal, kuyuya sarkıtılmış ip, denizdeki yılan gibi bir şey.   Öyle olmasa insan kendisine yaptırılan o kadar şebekliğe katlanabilir mi?
40’lı yaşlara gelmiş insanların buralardan medet umması bir nebze anlaşılabilir belki, yani kendimizi biraz zorlarsak bunu başarabileceğimizi düşünüyorum. Haline acınacak olanlar 50 yaş ve üzeri, bir ayağı çukurda nine ve dedelerin elektrik arayışları.  
Aslına bakarsanız elektrik panosu arayan yaşlıların durumu mu, yoksa zengin koca peşindeki genç kızların durumu mu daha vahim karar vermek zor.
Biz ne zaman kendimizi rezil etmeye bu kadar heveslendik, ne zaman bu kadar duyarsız ve ruhsuz hale geldik? Para kazanma hırsı ne zaman insan onurunun önüne bu kadar hoyratça geçebildi?  Biraz çaresiz, biraz akılsız, biraz gösteriş veyahut şöhret meraklısı, ama en nihayetinde zavallı insanların o zavallı hallerini huşu içerisinde izleyip bundan keyif ya da her ne halt alınıyorsa almak gibi bir zehir hangi ara bizim insani damarlarımıza enjekte edildi?
Silkinin ve kendinize gelin gibi bir sosyal mesaj verme derdinde değilim ama canını seven gündüz televizyon izlemesin. 

Görücü Usulüne Neden Sıcak Bakıyorum?


Bundan üç yıl önce bizim görücü meclisinin yoğun baskılarıyla gorucuusulu.com'a üye olmuş ve ilk deneyimden sonra üyeliğimi süresiz askıya almıştım.  (Bkz. "Görücü" başlıklı  yazım.) Zaten o günden sonra evdeki görücü meclisi de kendini feshetmiş ve "ne halin varsa gör" notası çekmişlerdi.
Bu uzun üç yıl, evlililiğe giden bütün yolları araştırmakla geçti. "Doğru aday" aramaktan heder olayazdığım bu süreçte seneçenekler arasına koymadığımız tek şık "evlilik proğramlarıdır." Ki orada aramaktansa bekar kalmak daha şirin gelir gözüme.  Sonuç olarak çemberi tamamladığımda 3 yıl önce başladığım yere geri döndüm.  Tamam, ben evlilik konusunda aşırı seçici, fazlasıyla titiz olabilirim ama yine de bir emek vardı ve başarısız olduk.
Evet, tecrübe denen en bilimsel veriler der ki; en iyi yol, bildiğiniz yoldur. Yani görücü usulü.
Yeni bir mesajınız var "Üyeliğiniz tekrar aktif hale gelmiştir. Nabeeer?"
Zihindeki önyargıları temize çekmek için, son söyleyeceğim şeyi en başta söyleyeyim; evleneceğiniz insanda evlenilmeye değer şeyler arıyorsanız şu zamanda evlenecek kız bulmak primetimeda izlenebilecek adam gibi bir proğram bulmaktan daha zor. Biraz aptalsanız zaplamaktan yorulduğunuz bir anda saçma sapan bir proğrama takılıp kalıverirsiniz de asıl seyretmeniz gerekeni bulduğunuzda artık gördüğünüz sadece jeneriktir.  "O kız mı, geçmiş olsun, haftaya evleniyor bu da sana kapak pardon düğün davetiyesi"
İşi ehline yani çevrenize bırakmak ve onların seçimlerine güvenmek daha mantıklı.
Bir de şuna açıklık getirmek gerekir sevgili meraklı okur: " Eski usul görücü yerini daha modern bir sürece bıraktı. İlk aşama "kızı görme, kızın da sizi görmesi"  ile tatlı arasındaki süreci uzun tuttuğunuz müttetce sorun yok. Zira iletişim denen şey kız ve muhtemelen erkek kardeşi ya da ablası olmadı annesiyle birlikte muhallebicide yapılan görüşmeleri tarihin tozlu raflarına kaldırdı. Bu yüzden de uzun uzun telefonda ya da nette konuşabilir ve o kişiyi tanıyabilirsiniz.  Bu yönteme eskiler "görüşçülük" diyorlarmış. Tenhada felan buluşmadıktan sonra aileler buna da sıcak bakarlarmış eski İstabul muhitlerinde. (Ben de ne araştırma yapmışım kardeşim öyle, kendi hırsımdan korksam mı acaba?)
Burada genel kanı "iyi bir işiniz varsa o sizi bulur", hatasıdır -ki bu, seçimi karşı tarafa bırakmak demektir aynı zamanda- onun da riskleri bi hayli fazladır.
Gelelim görücü dışı alternatiflere;
Eski Okul Arkadaşları: Siz hayatımı düzene koyayım diyene kadar bir çoğu okul biter bitmez zengin ya da iyi bir işi olan bir koca adayını kafalayıp evlenmişlerdir bile. Elde kalanlar ya çirkindir, ya da birini beğenmeyecek kadar burnu havada tiplerdir.
İş Arkadaşları:  Evelencek bir iş arkadaşı bulmak biraz şanslıysanız mümkün, evliliğe giden yolda  tökezlemeden devam etmek fazla şanslıysanız mümkün, evlenmek ballıysanız mümkün. Ki herkes  ballı olmuyor.
Sosyal Medya: Bu biraz riskli bir durum, Facebook'da face'inin bookunun çıktığı bilinen bir gerçek artık.  Kimin "ne ayak" olduğunu çözmek çok zor.  Orası eski arkadaşları bulma yeri gibi, tamamen kaygan bir zemin zaten. Onun yerine sürücü kursu, dil kursu hatta eş dost düğününde kısmet aramak daha sağlam temelli olurdu.  Twitter kafa uyuyumu açısından iyi fırsatlar sunuyor, aynı zamanda atılan tivitlerden kişiyi tanıma fırsatınız var. Fakat yine de bu kadar sosyal bir aday kafalarda sou işareti bırakmıyor değil. hadi diyelim "o kişiyi buldunuz" sonrasını toparlamak, devam ettirebilmek zor: "ona niye yazdın, onu niye ekledin, bununla neden konuştun, şu sana niye cevap yazdı" gibi ağır bir sınavdan geçmeniz gerekir ki, ben henüz bu sınavı geçeni görmedim.
Ve son seçenek, ilk görüşte aşk: Bir defa köşeleri dönerken yere ya da havaya bakmanız gerekiyor, sıklıkla kütüphanelere uğramak ve mümkünse elinde taşıyamayacağın kadar fazla kitapla yalpalayarak yürümek, yeşil ışık yanmadan yola çıkmak -bu çok risklidir tavsiye edilmez, filmlere aldanmayın-, alışveriş merkezlerinde sepetleri karıştırmak gibi seçenekleri olan ama bana sorarsanız bin yıl geçse de bunun olmama ihtimali Natalie Portman'ın size evlenme teklif etme ihtimalinden daha düşük bir atraksiyon.
Harcadığınız emek, zaman, para vs düşünüldüğünde görücü dışındaki ihtimaller insana pek de cazip gelmiyor sonuç olarak
Artık eskisi gibi katı görücü kuralları da yok. Biraz kendinizden eminseniz istemediğiniz kimseyle evlendiremezler sizi. Hadi diyelim gördün, beğenmeme seçeneği diye birşey var ki artık aileler bunu anlayışla karşılayabiliyor.
İşte başta söylediğim tanışma aşaması var; tatlı, nişan dönemleri. Nişan atmak bile biraz abes kaçsa da iyi bir nedeniniz varsa çok fazla da sıkıntı olmaz sanırım.  Zaten böyle şeyler görücü dışı alternatiflerde yapılan nişanlarda felan da olan birşey. Benim önerim 4-5 aylık bir tanışma evresi geçirmek.
Gelelim son olarak istatisliklere görücü usulü hala yüzde 60 gibi diğer evlilik türlerine yüzde 20 lik bir fark atmakta: Yani görücü usulüyle evliliklerde boşanmalar daha az.
Erich From "Sevme Sanatı" adlı kitabında der ki " Görücü usulü evlilik sevgiyi yaratma şansının daha fazla olduğu evllilik şeklidir."  Konuyu böyle batılı, modern bir teze de bağladık.   Sorun olursa suçu Eric froma atabiliriz. İçimiz rahat.

Sonuç olarak kendi adıma "Görücü" kurumuna sıcak bakıyorum.

Başörtülülerin Sosyal Medyayla İmtihanı


Daha şunun şurasında 10-15 yıl öncesine kadar fotoğrafı kişinin özeli sayılırdı, özellikle bayanlar için. Mesela toplu resimlere her bayan girmez –çekilenleri kenardan izler- , ya da herkese fotoğraf çektirilmez, üniversite yıllıklarına girmez, girerse de fotoğraf verilmezdi.  Özellikle kapalı bayanların bu konuda daha hassas olduğunu söylemem bile laf kalabalığına girer.
Dijital fotoğraf makineleri ve fotoğraf çekebilen cep telefonlarından sonra haliyle çekilen onca resim albümlere sığmaz oldu. Her insanın içerisinde var olan, teşhircilik,  daha masum tabirle gösteriş merakı, daha alengirli tabirle popüler olma hevesi, teknolojinin de yardımıyla hortlayıverdi. İşte o, nereye koyacağımızı bilemediğimiz fotoğrafları koymak için Facebook bulunmaz bir fırsattı birçoğumuz için.  Zira beğenme ve yorum yapılabilme özelliği sayesinde Facebook insanların içindeki zapt edilemez egoları birer birer ortaya çıkardı.
Çirkin, şişman, kısa boylu, kel, fodul, şaşı olmanızın bir önemi yoktu. Zira photoshop diye bir icat vardı ki  Blair Cadısını bile birkaç küçük rütuşla Angelina Jolie’yim diye size yutturabilirdi. (Saçları düzelt, dudakları kalınlaştır, bi de kucağına Afrikalı bir çocuk montajla tamamdır.)
Facebook ve fotoğraf denildiğinde akla ilk gelen varlıklar “Emolar” olmalı. “ Var mıydı lan böyle bir renk ”diye gökkuşağını bile hayrete düşürecek envai çeşit saç rengi, elektrik çarmış gibi duran saç şekli; yamulmuş, büzüştürülmüş dudaklar,  pazardan yağmalanmış ve muhtemelen karanlıkta bakılmadan giyilmiş, uyum kelimesini hafızadan silecek kadar uyumsuz kıyafetleriyle aynanın karşısında endamını, olmadı ellerini, o da olmadı ayakkabılarını çeken Emolar sürecin kırılma noktasıdır. Zira bu kadar berbat bir resmi herkesin görebileceği bir yere koyup sonra da  gelen yorumlara "üff snne be salak, "resim değil fotoğraf" gibi gayet bilimsel ergen özgüvenlilik halleri diğerlerini de bu konuda oldukça cesaretlendirmiş olmalı. Sonrası “Facebook’ta fotoğrafı olmayanı dövüyorlar” durumuna kadar uzanan, kaçırılmış ipin ucudur: “Zaman, mekan, hal ahval ve durum fark etmeksizin şuursuzca depolanan fotoğraflar.”
Fakat bu sürecin içerisinde kapalı kızlarımızın durumu biraz kafa karıştırır niteliktedir. Onların da bu gösteriş merakına dahil olmaları nerden bakarsanız bakın başlarına taktıkları örtüyle derin tezatlar içermekte. Zira örtünmek, kendini gizlemek, teşhirden uzak durmak kaygısı ve tabi bunun temellerini oluşturan inancı gereği örtünen kızların kendini bu kadar ortaya atması ne kadar doğru?
Kişinin kendi tercihi, kim karışabilir ki” savunması da durumu kurtarmaya yetmiyor maalesef…  Başörtüsü, onu takan kişinin ait olduğu inancı gösteren bir kıyafettir nihayetinde.  Yani başörtüsünü taktığınızda sadece kendinizden sorumlu değilsiniz, inandığınız dini de temsil ediyorsunuz. Yaptığınız bir hata sadece sizin kendi hatanız olmuyor. Sizin gibi milyonlarca Müslüman’ı da lekelemiş oluyorsunuz.
Hadi diyelim ki resim koydunuz, ya peki o cıvıklık abidesi gibi duran, şımarık tavırlar, emovari dudak bükmeler, her tür bakıştan birer adet konmuş ve hafta bir değiştirilen pozlar felan filan, uzar yani, nedir?
Tabi Durum sadece fotoğraftan ibaret değil. İşte Twitter’da yaptığı her haltı paylaşan insanlar var, ki maalesef bunların içinde de kapalı kızlarımızdan ziyadesiyle örnek görmek mümkün. Tamam, geri planda olsunlar, inzivaya çekilsinler falan da demiyoruz da her şeye de zıplanılmaz ki. O zaman farkın nerde bana onu bir söyler misin?
Ayet, Hadis paylaş, Mevlanadan Şemsten Yunus Emre’den sözler yolla, dini mesaj kaygısı taşıyan tivit at sonra da çık I'm at o AVM senin I'm at bu sahil benim I'm at o cadde şakirt kardeşimin I'm at bu sokalar da gariban Müslüman kız kardeşim olsun yaz. Yazık.
Hadise öyle bir vahim uçuruma doğru kaymakta ki, benim bu yazıyı yazıyor olmam bile duyarlı bir Müslüman’ı utandırır mı diye düşünmekteyim. Varın gerisini siz düşünün.

İktidarın İsimsiz Vekilleri Ne İş Yapar?


 TRT3’te bütçe görüşmeleri var. Vekilin konuşmasından anladığım kadarıyla –ki aslında çok da emin değilim- Meteoroloji bütçesi.
Şahsı adına söz alan vekilin 5 dakikası var. 4. dakika sonunda mikrofon kapanıyor, sonra kendin söyle kendin işit durumu devreye giriyor ki tam bir ateşten frak. Sürenin azaldığına dair mikrofonun üzerinde lipidik lipidik diye yanıp sönen ışıkları fark etmediysen konuşmanın ortasında öylece kalıyorsun –çok pis bir durum-. Cümlenin öznesini tümlecini söylemişsin, yüklemde ağzın öylece açık kalmış. Sussan içine oturacak, konuşmaya devam etsen sessiz film, daha da rezil olacaksın. İnsan utancından sonraki altı ay içinde bırak söz almayı oylamada el bile kaldıramaz, seçim bölgesine 2 yıl uğrayamaz.
Zira şahsı adına söz alan milletvekillerinin çoğu partisinde bir bakanlık bi  grup başkanlığı olmadı kıytırık bir komisyon başkanlığı dahi alamamış vekiller. Bu yüzden konuşmasını da aslında kimse dikkate almıyor. Hatta 5 dakika mola geldi diye ufaktan şekerleme yapanlar, önündeki kağıda cin ali çizenler, maillerini okuyanlar, hakkında atılmış tivitlere bakanlar –#sakaciegemen-,  ihtiyaç molasına çıkanlar ya da bi sigara tüttürüp gelenler için bulunmaz fırsat oluyor bu konuşmalar. Bu yüzden o ortamda yapılan bir hata sizin bir dahaki seçimde seçilememenize kadar gidebilecek felaketler zincirinin ilk halkasını oluşturmaya aday bir sürecin ilk adımı oluyor.
İşte, şahsı adına konuşma yapan vekillerden birisi söz alıyor, AK Parti Batman milletvekiliydi yanılmıyorsam.  Konuşmanın ilk dakikası uzun bir hitap; “başkan vekili, bakanlar, milletvekilleri, basın, ekranı başında -benim gibi- onu izleme talihsizliğine denk gelmişler falan filan. Bir ara mikrofonunu düzelten meclis görevlisine bakıyor. Adını hatırlasa onu da aradan çıkaracak.
2. dakika meteorolojinin tanımı ve etkileri konulu kısa bir ders niteliğinde geçiyor. 3. Dakikada bütçe diyor. "Evet" diyorum "sonunda konuya dahil oldu galiba", ama hayır sevgili vekil bütçenin bildiğiniz iktisadi tanımını yapıyor önündeki kağıttan. “Olsun” diyorum içimdeki Polyanna’ya göz kırparak, “belki de bu zamana kadar tanımlayan olmamıştır”. Bu tanım ve bütçenin anlam ve önemiyle 4. Dakikaya giriyoruz, sonra iktidarın iktisadi başarılarını öven 1 dakika daha var önümüzde, bir saate bedel bir zaman dilimi geliyor bana. Sonra “o yanıp sönen ikaz ışığı mı?" diye soruyorum yanımdakine. İşte tam da o sırada tüm sesler kesiliyor, bir huzur bir ferahlık bir sükunet. Allahım yaşamak ne güzel!  
Sonuç olarak biz bu konuşmada bütçeye yapılmış bir katkı bir öneri ya da ne bileyim imkânsız ama bir eleştiri göremiyoruz.
Ben hala düşünmekteyim Batmanlılar bu adama niye oy verdi?

Ekşi Sözlük Kendi Eblehliğinin Kurbanı mı?


Ekşi Sözlük'ün giriş sayfasında berbat bir Türkçe ve imla kurallarından bihaber bir bitiş cümlesi var "devletin milletini küçük düşürmesi ve ebleh yerine koyması yasaktır."
Sitenin kullanıcıları Ebleh kelimesini şöyle açıklamışlar: "dengesiz hareketler yapan, dengesiz konuşan, düşüncesiz ahmak (..)"  Sitede Peygamber Efendimize hakaret edenler -sarf ettikleri sözler itibariyle- tam da bu tanıma uyuyor.
Şeyler içerden değişir oysa, başka bir deyişle, içerden bozulur.
Bu kural, abuk sabuk bilgi kaynağı" Ekşi Sözlük için de geçerlidir.
Düne kadar Ekşi Sözlük'te çiziktirilen hakaret ve saygızlığın artık sayfa kenarlıklarından taşıp, ekrana falan bulaşmış olmasına (gereksiz konularda bağırmaktan diyelim) sesi çıkmayan kişiler -en başta kendi yazarları-  kafasını gömdüğü kumdan çıkarıp "Ekşi Eblehliğime dokunma" diye telaş içinde sağa sola koşuşturmaya başladı.
Ekşi hadsizliğin kapatılması, ya da reklamyok kampanyasındaki zamanlama manidar bulunabilir. No panic ,  bu ülkede bişey olduğunda mutlaka manidar bir zamana denk gelir zaten.  Ergenlik sivilcesi patlamamış siyasi bilinçle paniklemenin alemi yok

Sözlüğe bu zamana kadar asgari bir güven vardı. İyiydi hoştu ilişkiler. Bu yüzden oraya gerektiğinde bilgi almak için girilir ve sağı solu kurcalamadan usulca çıkılırdı. O konuda ne yazılmış, bu konuda ne yazılmış diye şuursuzca, septik bir sörf ihtimali olmayacağına göre bu hakaretleri herkesin göremesi ve yazıldığı anda tepki çekmesi pek öngörülebilir bişey değil.
Kaldı ki, Ekşi Arsızlıkta temel sorun "manidar zaman" değil, hakaret dolu saygıslık. Ortada Müslümanların Peygamberine yapılan bir terbiyesizlik varken Ekşi hakaretlerin susturulumasını istemeye gösterilebilecek en akil ve makul tepki "Bunu yapmak için neden bu kadar geç kalındı?" olması gerekirdi.

Neden şimdi sorusunun aslında basit bir cevabı var: siz zamanında otokontrolünüzü yapmazsanız birisi gelir ve en umulmadık anda ya da onun tam da istediği zamanda sizi fabrika ayarlarına yollar. Çünkü bunun olmasını siz canı gönülden istediniz, ama farkında değildiniz. Farkına varmanız için birinizin nasırlaşmış duyarsızlığınıza cuvaldız batırmasıydı.
Ekşi Dengesizliğe ayar çekmek, içindeki pislikleri temizlemek, yamulan taraflarına bir iki çekiç vurup düzeltmek daha makul olanı elbet ama öyle görünüyor ki hala özgürlüğün ne olduğunu -ki şu oluyor; kendine ve başkasına zarar vermemek şartıyla her şeyi yapabilirsin- i kavrayamamış bir yönetimin dümen suyunda kendini kapattırmak için şuursuz bir direniş gösteriliyor.
Yani bugün o yazılanlar kalkmış olsa bile yarın başkalarının kişisel alanlarına hakaretler sürmeye devam edecek. Bu durumda -malesef- elimizde kalan tek şey Ekşimiş Özgürlüğün foseptik çukuruna dökülüp üzerinin kireçle kapatılması.

"İsteyen Ekşi Sözlük'ü kapatabilir. Sağ üstte tuşu var" sloganını üstün hizmet madalyası gibi taşıyan yarım akıllı bir gruh var. İnsan biraz aptal olsa ne güzel söz diye hayran bile olabilir. Ama kaz-manın ayağı öyle değil malesef. Özgürlük bir başkasının özgürlüğünün sınırında biter. Hem ön koltuk hem cam kenarı olmaz. Zira iş isteyene kalırsa ortada isteyebileceğiniz bir durum olmaz. Mesela isteyen sözlük yazarlarının ağzını burnına bir kaçtane kapatabilir, desek hoş olur muydu? Onlarda üstte zira.
Durum gayet basit aslında, kapatılsın denildiğinde bu kadar agrasif olanlar hakaret başkasına yapıldığında ne hissetmişti acaba? Bu sorunun cevabını verebildiklerinde ortada kapansın mı kapanmasın mı tartışması diye birşey kalmayacak.

Zamanın Külleri


Kaç zaman geçmiş senle biryerlerde oturup
İnce belli bardaktan birer çay içmeyeli.
Yüzünde gamze gamze açan gülüşlerinle
Sözleri balla kesip gülle beslemeyeli.
Kaç zaman geçmiş ellerimden kayıp gideli.

Her biten şey gibi bitmedin sen aslında
Giden sen oldun kalanı emanet hafızamda.
Açtığın yaraları kapatsa da zamanın külleri
Elbet bir dirilten vardır umut kılıklı ölüleri
Çok zaman geçmiş seni umut etmeyeli. . .

Yani sen, var gibi dursan da geçmişin ufuklarında
Sanma ki bir çınar gibi kök saldın topraklarımda.
Ayağımda çürümüş bir pranga, yahut bir taş
Bir eyvallahlık hukukun var sözlerimin sonunda.
Çok sular akmış, yağmurlarında ıslanmayalı.

Hayat Bize Benziyordu . . .


Hayat bize benziyordu ışıklar sönünce
Karanlık yanlarımızı saklıyorduk birbirimizden
Ellerimizde riya hüzmeli fenerler tutuşturup
Dikenli bakışlarımızla ve çıplak ayaklarımızla
Dikenlere basmadan yürümeyi umuyorduk
Hayat bize benziyordu, biz uslanmıyorduk.

Hayat bize benziyordu bir çocuğun gözlerinde
Elimizden alınan şekerlere ağlarken en başta
Her şeye ağlamayı öğreniyorduk zamanla
Elimize vurulup alınırken hayatlarımız
Kaderimiz olurdu alkışı hak etmeyen alkışlarımız
Hayat bize benziyordu, biz umursamıyorduk.

Hayat bize benziyordu, uçurumun kenarında
Düşmeden, düşmelerin korkusuna tutunuyorduk
Görüş dediğimiz sığlıklarda boğulurken rüyalarımız.
Altımızdan çekilip alınan dağlarda gölge arardık.
Yalanları hakikat, gerçeği büyük yalan sayardık
Hayat bize benziyordu, biz aldanıyorduk.

Şimdi sen orada bir yerdesin.


                                             
Şimdi sen orada bir yerdesin ya
Şimdi baktığımda görecek
Çağırdığımda duyacak kadar yakın
Bir nefes mesefesinde olmasa da vuslat
Bir gönlü alacak kadar,
Güneşim diyecek kadar burdasın.
Fakat neden gitmiyor güneşin önündeki bulutlar?
Bir yıldız kadar kayıp, bir sual kadar cevapsızsın.
Şarkılarda kaybettiğin minik kız çocuğu
Hangi yangında bıraktıysan orada bekler seni.

Bir yanın uçurum bir yanın ben ve ellerin.
Ellerin kendi duasına amin der gibi
Yüzünü kapatır güneşten saklanır gibi..

Twitter Gündemini Didikleme Denemeleri - 2


Yazmaya ara vereli bir hafta olmuş. Eni konu bir hafta. Benim için uzun bir zaman. İnsan sevdiği şeylere ara veriyorsa mutlaka mühim bir nedeni olmalı. Benim de var. Yeni işimin telaşı alışma süreci derken bir haftayı devirmişiz ve işte bu akşam yorgunluğa “ sen beni görmemezlikten gel bu akşam”  diyerek karşınıza çıktım.
Aslına bakarsanız bir yazarın niye yazmadığını açıklaması da saçma gelebilir tabi.  Ama bu bir sorumluluk duygusu, biraz sıkıcı da gelse  bunun söylenmesi taraftarıyım. Sorumluluk almayı öğrenme taraftarıyım büyük resimde.
#filmisimleriniarmutladegistir başlığı nerden baksanız ilginç bir fikir. Zira armut gibi filimler izliyoruz son zamanlarda. Aslında izlemiyor yarıda bırakıyor desek daha anlaşılır olur. Tabi bahsettiğim Türk filmleri. Konu gayet eğlenceli oluyor Türk filmlerine armut eklemesi yapınca. Ama benim favorim Ramazan ayı düşünüldüğünde “Şeytan Armutta Gizlidir”. Tabi topiğin açılmasında yine de bir zamanlama hatası var.  Konuyu ünlü düşünür düşünür söyler Sibel Alaş’a ait bir özdeyişle kapatıyorum:  “Bi' dakika, neden film isimlerini armutla degistiriyoruz? Bir şey mi kaçırdım? Vaktimiz mi bol? Çok mu sıkıldık? Delirdik mi sonunda? Nedir?”
Bu ülkede #Nezamanbitecek diye bir soru soru sormak kendini dalgıç kıyafetsiz derin sulara atmakla eşdeğer. Biri bitmeden diğeri başlayan dertlerin ülkesinde bir şeyin bitmesini beklemek saflık değilse aptallık bile sayılabilir. Kemiğe dayanan bıçaklara rağmen bitmeyen, bitirilemeyen, siyasilerin askerlerin ellerine yüzüne bulaştırdığı ve her seferinde de daha da içinden çıkılmaz bir hal alan terör için aynı soruyu sormaktan bıktık milletçe. Siyasiler ağzında laf gevelemekten intikam yeminleri edip sabah yeminini bin kere bozmaktan bıkmamışken bitmesinden umut etmek aptallık olur. Kimse terörü yazmasın bu ülkede, kimse teori üretmesin, çözüm şu demesin. Yazarlar ahkam kesmesin muhkem köşelerinden. Başımızda bu kadar beceriksiz varken bırakın terör sorununu çözmeyi ayakkabı bağımızı çözebildiğimize d+ edelim.
Armut ye,dua et,sev. 

Vali Bey Bunlardan Haberdar mı?


Nüfus Cüzdanımı değiştirmek için Osmaniye - Düziçi ilçe nüfus müdürlüğüne gittim. Oradaki isminin Dursun olduğunu söyleyen memur eski kimliğimdeki soğuk damgayı göremediği için benim resmi sonradan yapıştırmış olabileceğimi ve kimlikte tahrifat yapmış olabileceğimi bu yüzden muhtardan değiştirme belgesi almamı söyledi.
Aslında kimlikte soğuk damga belliydi, evet ilk günkü kadar net bir görüntü yoktu ama ışığa tutulduğunda görünüyordu.  “Bakın memur bey,  diyorum,  yani ne lüzumu var şimdi oruç oruç muhtara gitmenin, damga arka yüzde gayet net belli.”
"Resmin üzerindeki görünmüyor” diye cevap veriyor.
“O kadar olsun artık diye üsteliyorum, Kimlikteki fotoğrafın aynısından bir tane de zaten sizde var, üstelik tüm nüfus bilgilerim de sizde. Sizin verdiğiniz bir kimliğin bana ait olduğunu siz bilemeyeceksiniz de beni ömründe ancak bir defa o da seçim günü görmüş bir muhtar nasıl bilsin, neye dayanak olarak bunu istiyorsunuz” diyorum. “Kardeşim sen olduğundan emin değilim” o yüzden istiyorum diye sert yapıyor.  Yani emmisi oğlu gelse, komşusu Fatma teyze gelse onları tanıdığı için damgaya falan bakmayacak. Bildiğiniz yokuş yapıyor.  Ya da en azından ben ilk başta öyle sanmışım. Beterin beteri de varmış.
Belgeyi araştırdığımda karşıma çıkan şey benim nüfus müdürlüğünde gördüğüm ağırlamadan daha farklıymış. İstenilen belge "nüfus cüzdanı talep belgesi" ki bu normal prosedür.  Yani "kimliğini değiştirmek isteyen her vatandaş muhtarlıkça düzenlenen fotoğraflı nüfus cüzdanı kayıp ve değiştirme belgesi ve bir fotograf ile birlikte İlçe Nüfus Müdürlüğüne başvurur." Tırnak içerisindeki ifade ilçe kaymakamlığının İnternet sitesinden alındı. (http:----www.duzici.gov.tr--default_B0.aspx?content=386) Oradaki her vatandaş ibaresi bildiğimiz herkesi ifade ediyor. Ayrım yapmıyor.
Bu durumda insanın aklına bazı sorular geliyor: Bu normal prosedür ise yani her vatandaştan istenen belgeyse neden herkesten alınmıyor da bazılarına "damgayı görmedim, imzayı çıkaramadım" diye pozitif ayrımcılık uygulanıyor. Madem bu standart prosedür neden nüfus memuru bunun standart prosedür olduğunu söyleyip benden belge istemiyor da beni potansiyel şüpheli gibi, sahtekar gibi, suçlu gibi "damga tam belli değil o yüzden muhtardan belge getir" diye aşağılamaya kalkıyor.
Memurların vatandaşı aşağılamasıyla ilgili (kimlik hoşuna giderse değiştir, gitmezse sahtekar muamelesi çek muhtara yolla şeklinde)bir kanun, kanun hükmünde kararname ya da bir yasal düzenleme var mı?
Yoksa iç hizmet kitapçığında işine gelenin işini yap gelmeyeni muhtara yolla yokuş yap mı yazıyor.
Muhtardan belge istemek yasal bir düzenleme ise her kimlik değiştiren vatandaştan "nüfus cüzdanı talep belgesi" isteniyor mu?
Belge istenmiyorsa kanun mu yanlışlık yapıyor memur mu ayrımcılık?
Mesela eşe dosta uzaktan tanıdığa kıyak çekilip onları yormak yerine, sorumluluğu üzerine alarak eşi dostu yorulmaktan kurtarıyorlar mı? (Kaymakamlık yazı işleri müdürü bunu neden sorun yaptığıma dair nasihat ederken neden üstüne sorumluluk alsın nüfus memuru, o da sorumluluğu muhtara bırakıyor demişti)
Bu konuda memurunuza bir yaptırımınız olacak mı yoksa bizim verdiğimiz vergilerle evine ekmek götüren bir memur bizi hala aşağılama denemeleri  yapmaya devam edecek mi, mesela başka bir dairede yasal prosedürü  işine göre değiştirilip bir rant kapısı falan yapılır mı, yoksa bu “benim memurum işini bilir anlayışı” değişir mi? Umutlanmalı mıyız?